فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٢٣ - رقبى١٦٤٨
ايجاب و قبول:همه شرايط عمومى عقود(--> عقد)از جمله ايجاب و قبول در عقد رقبى نيز معتبر است. ايجاب با هر لفظى كه بيانگر مفاد رقبى باشد تحقق مىيابد، مانند{أرقَبتُكَ هذهِ الدار سنةً}؛ رقبه اين خانه را به مدت يك سال به تو دادم» يا{أسْكَنْتُكَ هذهِ الدار سَنَةً}؛ تو را به مدت يك سال در اين خانه سكونت دادم». البته بنابر ديدگاهى كه مىگويد: عقد مشتمل بر لفظ سكنى، سكنى خواهد بود نه رُقبى، با لفظ سكنى، رقبى تحقق نمىيابد. قبول نيز با هر لفظِ بيانگر پذيرش مفاد ايجاب، تحقق مىيابد.(٧)بنابر قول به جريان معاطات( -->معاطات)در عقد رقبى، ايجاب و قبول فعلى (دادن عين توسط مالك به قصد رقبى و تحويل گرفتن طرف) نيز كفايت مىكند.(٨)
لزوم عقد:عقد رقبى لازم است؛ از اين رو، مالك نمىتواند پيش از پايان زمان تعيين شده، عين را از طرف پس بگيرد. در اينكه قبض شرط صحّت عقد است يا شرط لزوم آن، اختلاف است. همچنين در اينكه قصد قربت در عقد رقبى شرط صحت است يا لزوم و يا هيچ كدام، اختلاف است.(٩)
اطلاق رقبى:هر گاه عقد رقبى مطلق باشد، نه مقيد به زمانى معين، مانند اينكه مالك بگويد:{أرقَبتُكَ هذهِ الدار}در صحّت و بطلان آن اختلاف است. بنابر قول به صحّت مالك هر زمان بخواهد مىتواند عين را پس بگيرد.(١٠)
مفاد عقد رقبى:در اينكه مفاد عقد رقبى تمليك منفعت است يا تمليك انتفاع، اختلاف است.(١١)