مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٩١ - از جمل&#١٧٢٨ جواب شیخ عبدالرّزاق به علاءالدَّول&#١٧٢٨ سمنانی به عبارات

حافظ گفت: تو مقام أولیا را نمی‌دانی!

شاهرخ بن امیرتیمور (که حاکم دارالملک هرات بود) از عظمت و شکوه و توجّه مردم به شاه نعمت‌الله بترسید و او را به هرات احضار کرد. اکثر اُمراء هرات به شاه نعمت‌الله به نظر تعظیم می‌نگریستند، ولی سیّد نعمت‌الله نسبت به شاهرخ‌میرزا به نظر استغنا می‌نگریست، و به همین جهت شاهرخ‌میرزا در دلش غباری از آن سیّد جلیل بود و اجازۀ مراجعت به وطن نمی‌داد؛ تا بالأخره بعد از واقع شدن داستان شیرینی که اتّفاق افتاد اجازه مراجعت داد. شاه نعمت‌الله به ماهان کرمان آمد و در آنجا اقامت کرد تا از دنیای فانی رحلت نمود[١].[٢]

از جملۀ جواب شیخ عبدالرّزاق به علاء‌الدَّولۀ سمنانی به عبارات عروۀ او

در مقدمۀ کتاب العروة لأهل الخَلوة و الجَلوة تصنیف احمد بن محمّد بن احمد بیابانکی (معروف به علاء ‌الدَّولۀ سمنانی، متوفّی ٧٣٦ هجری) و به تحقیق نجیب مایل هَرَوی، طبع انتشارات مولی ١٤٠٤ هجریّه قمریّه، جناب محقّق مقدمه‌ای برای آن ذکر نموده است. و از جمله: نامۀ اعتراض‌آمیز شیخ عبدالرّزاق کاشانی را به وی نگاشته است؛ و از جمله آن نامه (که در مقدمه در صفحه ٤٠ تا ٤٥ آمده است) مطالب زیر را به طور انتخاب در اینجا ذکر می‌نمائیم:

[١]ـ بستان السیاحة، ص ٥٢٥ الی ٥٢٩.

[٢]ـ‌ جنگ ١٧، ص ٥٤.

[٣]ـ [ترجمه این ابیات در الله شناسی، ج ٢، ص ٢٥٨ این‌گونه آمده است:

١. «و خداوند بزرگ‌تر است از آنکه قوّه عاقله او را با تعیّن، تقیید و تحدید نماید؛ پس اوست اوّلِ آخر.*

* ٢. اوست اوّل حدّ و ثانى براى او نیست، و موجودى دگر در آنجا نیست؛ پس او تکثیر پذیرفتنى نمى‌باشد.

٣. اوست اوّل، اوست آخر، اوست ظاهر، اوست باطن، اوست جمیع موجودات در حالی‌که تکاثر و زیادى هم ندارد (و وحدت خود را لا یزال حفظ مى‌کند).» (محقّق)]