مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٢

خُروشان به هم همچو شیر و پلنگ

رَوِش، آشتی‌های برتر ز جنگ

گروهی همه مکر و زَرْق و حیَل

همه مهربان بهر جنگ و جَدَل

همه گرگ سان و همه میش پوست

همه دشمنی کرده در راه دوست

شب آسودگی، روز شرمندگی

معاذَ اللهَ از این‌چنین بندگی

برون‌ها سفید و درون‌ها سیاه

فغان از چنین زندگی آه آه

همه سر برون کرده از جیبِ هم

هنرمند گردیده در عیبِ هم

بفرمای گور و بیاور کفن

که افتاده‌ام از دلِ مرد و زن

نه سودای کفر و نه پَروای دین

نه ذوقی از آن و نه شوقی بدین

رُخ ای زاهدْ از مِی‌پرستان متاب

تو در آتش افتاده‌ای ما در آب

ز ما دستْ ای شیخِ مسجد بدار

خراباتیان را به مسجد چکار

اگر مرد دینی، ز دانش مگو

که او را نداند کسی غیر او

برو کفر و دین را وداعی بکن

برقص اندر آ و سِماعی بکن

نَدوزی چو حیوان نظر بر گیاه

بیابی اگر لذّت اشگ و آه

همه مستی و شور و حالیم ما

ز تو چون همه قیل و قالیم ما

دگر طعنۀ باده بر ما مزن

که صد مارزن بهتر از طعنه زن

به مسجد رو و قتل و غارت ببین

به میخانه آ و طهارت ببین

به میخانه آ و حُضوری بکن

سیَه‌کاسۀ کسب نوری بکن

چو من گر از آن باده بی من شوی

به گلخن در آن رشگ گلشن شوی

چه آبست کاتش به جان افکند

که گر پیر نوشد جوان افکند[١]