مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨١

که گفته که چندین ورق را ببین

ورق را بگردان و حق را ببین

تعالَی اللهْ از جلوۀ آفتاب

که بر جملگی تافت چون آفتاب

بدین جلوه از جا نرفتی چه‌ای

تو سنگی، کلوخی، جمادی، چه‌ای

صبوحست ساقی برو می بیار

فتوحست مطرب دَف و نِی بیار

نماز اَر نه از رویِ مستی کنی

به مسجد درونْ بت‌پرستی کنی

همی صاحب تخت و تاجم کنید

پریشان دماغم، علاجم کنید

فرورفته اشگ و فرا رفته آه

که باشید بر دَعْوِی ما گواه

به می هستی خود فنا کرده‌ایم

نکرده کسی آنچه ما کرده‌ایم

جَسَد دادم و جان گرفتم ز مِیْ

چه می‌خواستم آن گرفتم ز می

به می گرم کن جان افسرده را

که جان، زنده دارد تن مرده را

چه می‌خواهد از مسجد و خانقاه

هر آن کو به میخانه برده است راه

درونْ پاک سازیم از آبِ تاک

که آلودۀ کفر و دین است پاک

درونِ خرابات ما شاهد است

که بَد نام ازو هر کجا زاهد است

جهان منزل راحت‌اندیش نیست

اَزَلْ تا ابد یک نفس بیش نیست

سراسر جهان گیرم از تُست بس

چه اندوزی آخر در این یِک نفس

فلک بین که با ما چه‌ها می‌کند

چه‌ها کرده است و چه‌ها می‌کند

برآورده از خاک ما گرد و دود

چه می‌خواهد از ما سپهر کبود

نمی‌گردد این آسیا جز به خون

الهی که برگردد این سرنگون

من آن بینوایم که تا بوده‌ام

نیاسودم از یک دم آسوده‌ام

در این عالمِ تنگتر از قفس

به آسودگی کس نزد یک نفس

نه در مسجدم ره نه در خانقاه

از این هر دو در هر دوأم روسیاه

نمانده است در هیچ‌کس مَردمی

گریزان شده آدم از آدمی

همه متّفق با هم اندر نفاق

به بد خوئی اندر جهان جمله طاق