مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٧٨

خدا را به جان خراباتیان

کزین تهمت هستیَم وارهان

به میخانۀ وحدتم راه ده

دلِ زنده و جانِ آگاه ده

که از کثرتِ خلق تنگ آمدم

به هر سو شدم سرْ به سنگ آمدم

مئی ده که چون ریزیش در سبو

برآرد سبو از دلْ آوازِ هُو

از آن مِیْ که در دل چو منزل کند

بَدَن را فروزان‌تر از دل کند

از آن می که چون عکسش افتد به باغ

کند غنچه را گوهر شب‌چراغ

از آن می که چون عکس بر لب زند

لبِ شیشه تبخاله از تب زند

از آن می که گر شب ببیند به خواب

به شب سر زند از دلِ آفتاب

از آن می که گر عکسش اُفتد به جان

تواند در آن دید حق را عیان

از آن می که چون ریزیش در سبو

همه (قُلْ هُوَ اللَّهُ) آید از او

از آن می که در خم چو گیرد قرار

برآرد ز خود آتشِ چون چنار

مئی صاف زآلودگیِّ بشر

مبدّل به خیر اندر او جمله شر

مئی معنی افروز و صورت گداز

مئی گشته معجونِ راز و نیاز

مئی از منیّ ‌و توئی گشته پاک

شود خون فتد قطره‌ای گر به خاک

به یک قطره آبم ز سَر در گذشت

به یک آه بیمارِ ما، در گذشت

چشی گر از آن باده کو کو زنی

شدی چون از آن مست هو هو زنی

دماغم ز میخانه بوئی شنید

حَذَر کن که دیوانه هوئی شنید

بگیرید زنجیرم ای دوستان

که پیلم کند یاد هندوستان

دماغم پریشان شد از بویِ می

فرو نایدم سر به کاوس و کِی

پریشان دماغیم، ساقی کجاست

شرابِ ز شب مانده باقی کجاست

بزن هر قدَر خواهیَم پا به سر

سرِ مست از پا ندارد خبر

بیا ساقیا می به گردش در آر

که دلگیرم از گردشِ روزگار

مئی بس فروزانتر از شمعِ نور

مئی ساقی و کاسه و جامِ نور