مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٦٤ - کلام علاّمه طباطبائی (ره) راجع به عشق بنده با خدا

و أمّا لفظُ العشق فهو کلفظ المحبّة فی المعنی:

و فی کُتب الحکماء و العرفاء متداولٌ. و فی القُدسیّ: ”مَن عَشَقَنی عَشقتُه“ ـ‌الحدیث؛ إلّا أنّ النبیَّ بما هو نبیٌّ آتٍ بالآداب لم یُداولْه حراسةً للنظام. منه قدس سرّه.»‌ ـانتهی[١].[٢]

[کلام علاّمه طباطبائی (ره) راجع به عشق بنده با خدا]

در تفسیر المیزان، جلد ١، صفحه ٣٧٩ راجع به عشق بنده با خدا و تفانی او در ذات خدا فرماید:

[١]ـ [جهت اطلاع بیشتر پیرامون این مطلب به معاد شناسی، ج ٣، ص ٢٠٨ مراجعه شود. (محقّق)]

[٢]ـ‌ جنگ ٦، ص ٩٩ و ١٠٠.

[٣]ـ خ ل: الجریح.

[٤]ـ [جهت اطلاع بیشتر پیرامون این اشعار به مهرتابان، ص ٩٠، (تعلیقه)؛ و همچنین نرم‌افزار کیمیای سعادت، بخش «متن سخنرانی‌های علاّمه طهرانی» ذیل جلسه هفتم از تفسیر آیه: الله نور السّموات * *و الأرض، ص ٥٢١ مراجعه شود. ضمناً ترجمه این ابیات در مصدر اوّل این‌گونه آمده است:

«این اشعار را، نیز در المیزان ج ١، ص ٣٧٩ آورده‌اند. و معنای اشعار این است: ”داستان‌های عشق سوزان را، محبّت آتشین، برای من از همسایگان و مجاوران کوه فرد روایت کرد، با سند متّصل خود. و با سند دیگر حدیث کرد برای من مرور نسیم، از باد صبا، از سایبان‌های وسیع و گسترده وادی غضی (که از درختان محکم و استوار است) از بلندی‌های سرزمین نجد، از اشک‌ریزان من، از چشم قرحه‌دار من، از شدّت عشق و وَلَه من، از غصّه و اندوه من، از دل زخم‌دار من، از بی‌تابی محبّت و اشتیاق من؛ به اینکه عشق سوزان من، با میل و هوای من دست بهم داده، و سوگند یاد کرده‌اند که مرا تلف کنند؛ و تا زمانی که من سر در بالش گور ننهم دست برندارند.» (محقّق)]