منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ٣٥٢ - خاتمة

اى دل بدر كن از سرت كبر و ريا را

خواهى اگر بينى جمال كبريا را

تا با خودى بيگانه‌اى از آشنايان‌

بيگانه شو از خود شناسى آشنا را

عنقاى أوج قاف قرب دلبر من‌

در زير پر بگرفته كلّ ما سوا را

در پايتخت كشور دل پادشاهى‌

منگر مگر سلطان يهدي من يشا را

مرآت أسماء و صفات حق بود دل‌

مشكن چنين آيينه ايزد نما را

اى همدم كرّ و بيان عالم قدس‌

از خود بدر كن لشكر ديو دغا را

تا از سواد و از خيال و از بياضت‌

فانى شوى بينى جهان جان فزا را

گر جذبه‌اى از جانب جانانه يابى‌

بازيچه خوانى جذب كاه و كهربا را

گاهى ز اشراق رخ مهر آفرينش‌

بر آسمان جان دهد رشك ضيا را

گاهى ز زلف مشكساى دلربايش‌

آشفته خود مى‌كند أحوال ما را

دل در ميان اصبعين او است دائم‌

از قبض و بسطش فهم كن اين مدّعا را

اللّه قد خلقكم أطوارا أى قوم‌

كيف فلا ترجون للّه وقارا

در آستان لطف آن محبوب يكتا

دريوزه گر بينم همه شاه و گدا را

تسبيح گوى ذات پاك لا يزاليش‌

بنگر ز ذرّات ثريّا تا ثرى را

بنيوش از من باش دائم در حضورش‌

تا در حضور او چه‌ها يابى چه‌ها را

گر تار و پود بودم از هم بر شكافى‌

جز او نخواهى يافت اين دولت‌سرا را

در چشم حق بينم من او او من نباشد

يكتاپرستم من نمى‌دانم دو تا را

عشق منش از گفته استاد نبود

نوشيده‌ام با شير مادر اين غذا را

تنها نه من سرگشته‌ام ز ان رو كه بينم‌

نالان و سرگردان او أرض و سما را

تنها نه من در حيرتم از سرّ انسان‌

بل صار فيه القوم كلّهم حيارى‌

فكرى بكن بنگر كه‌اى و در كجائى‌

هم از كجا بودى و مى‌خواهى كجا را