منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ٣٥٣ - خاتمة

دردا كه ما را آگهى از خويش نبود

ور نه بما كردى عطا كشف غطا را

دردت اگر باشد پى درمان دردت‌

از چه نجوئى از طبيب خود دوا را

يارت دهد اندر حريم خويش بارت‌

مر آزمونرا گوى از اخلاص يا را

بيدار باش و در ره زاد أبد كوش‌

بگسل ز خود دام هوسها و هوا را

بر آب زن اوراق نقش اين و آنرا

بر دل نشان أحكام قرآن و دعا را

در خلوت شبهاى تارت مى‌توانى‌

آرى بكف سرچشمه آب بقا را

گوئى خليل‌آسا اگر وجّهت وجهى‌

گردد بتو راز نهانى آشكارا

تسليم باش و سر بنه اندر رضايش‌

بر بند لب از گفتن چون و چرا را

از رحمت بى انتهاى خويش دارد

وابسته دام بلا أهل ولا را

زاهد بود سوداگر و عابد أجيرى‌

محو است و طمس و محق أرباب وفا را

آيين مردان خدا تقوى است تقوى‌

مرزوق عند اللّه بين أهل تقى را

ره رو چنانكه مردم هشيار رفتند

راهى مبين جز راه و رسم مصطفى را

گر مشكلى پيش آيدت ايسالك ره‌

ناد عليّا آن شه مشكل گشا را

خواهى روى اندر مناى عاشقانش‌

بار سفر بر بند سوى كربلا را

گفتار نيكو بايد و كردار نيكو

تا در جزاى اين و آن يابى لقا را

أبناء نوعت را ز خود خوشنود مى‌دار

خواهى ز خود خوشنود أر دارى خدا را

بيچاره‌ايم اى چاره بيچاره‌گانت‌

جز تو كه يارد دست ما گيرد نگارا

عارم بود از اين كليمى أربعينم‌

از جود تو دارم من اميد عطا را

تسخير خود كن نجم را آنسان كه كردى‌

تسخير خود مهر و مه و استاره‌ها را