لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٤٦ - قراءة در دو ركعت آخر

و ان ادرك ركعة قرء فيها خلف الامام فاذا سلّم الامام قام فقرأ امّ الكتاب ثمّ قعد فتشهّد ثمّ قام فصلّى ركعتين ليس فيهما قرائة)

و به اسانيد صحيحه منقولست از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه هر گاه ماموم دريابد امام را در وقتى كه امام بعضى از نماز را كرده باشد و امام عادل باشد كه اعتماد به نماز او توان كرد آن چه را در مى‌يابد اول نماز خود حساب مى‌كند پس اگر دو ركعت نماز ظهر يا عصر يا عشا را در يابد فوت شده باشد از ماموم دو ركعت به آن كه بعد از دو ركعت رسيده باشد پس در آن دو ركعتى كه دريافته است الحمد را مى‌خواند در خاطر خود و چون امام سلام مى‌دهد ماموم بر مى‌خيزد و دو ركعت ديگر را مى‌كند كه در آنجا قرائت نمى‌خواند بلكه تسبيح و تهليل و دعا مى‌خواند و در آن دو ركعت قرائت نيست، و اگر يك ركعت را با امام دريابد در آن ركعت قرائت مى‌كند در عقب امام پس چون امام سلام مى‌دهد بر مى‌خيزد و فاتحه را مى‌خواند پس مى‌نشيند و تشهد را مى‌خواند پس بر مى‌خيزد و دو ركعتى را به جا مى‌آورد كه در آن دو ركعت قرائت نيست و همين روايت را شيخ طاب ثراه در تهذيب و استبصار روايت كرده است كه چون دو ركعت آخر را با امام دريابد در خاطر خود مى‌خواند الحمد و سوره را پس اگر نتواند سوره را خواندن الحمد تنها كافى است و چون امام سلام مى‌دهد بر مى‌خيزد و دو ركعت نمازى را به جا مى‌آورد كه در آن قرائت نيست زيرا كه قرائت در دو ركعت اوّل نماز است در هر ركعتى الحمد و سوره و در دو ركعت آخر قرائت نيست بلكه تسبيح و تكبير و تهليل و دعاست و در آن قرائت نيست الخ و مخالفت نسخه شيخ با فقيه در دو چيز است يكى در سوره با حمد و دويم در تكبير كه در فقيه نيست و دعا ممكن است كه مراد الحمد للّه باشد چنانكه در حديث نبوى ٦ وارد است كه بهترين دعاها حمد الهى است، و معروفست كه‌