لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٩١ - سجده دوم

كن اسم پروردگار عظيم خود را حضرت سيّد المرسلين ٦ فرمودند كه اين تسبيح را در ركوع خود قرار دهيد و بگوئيد سبحان ربي العظيم و بحمده يا لفظ و بحمده را بعد از اين زياد فرمودند از اين جهت است كه در بعضى از روايات هست و در بعضى نيست و چون آيه‌ «سَبِّحِ اسْمَ» نازل شد يعنى تنزيه كن نام پروردگار خود را كه از آن بالاتر است كه تنزيه او كنند حضرت فرمودند كه اين آيه را در سجود خود جاى دهيد چنانكه در ركوع مذكور شد و تنزيه نام: ممكن است كه نام زايد باشد از جهت تحسين لفظ يا آن كه مراد تنزيه اسم او باشد از آن كه به آن معنى حق سبحانه و تعالى به آن موصوف باشد بر غير او اطلاق توان كرد، و از تنزيه اسم تنزيه ذات بيرون مى‌آيد بطريق اولى، و جزو اوّل را صدوق زياد كرده است كه چرا در ركوع سبحان ربّى العظيم و بحمده گفته شود و در سجود سبحان ربّى الاعلى و بحمده‌ و لفظ بحمده چون از صدوقست معلوم نيست كه با هم مقرر شد يا آخر و از حديث سابق ظاهر شد كه در شب معراج چنين مقرر شده باشد پس جمع مى‌توان كرد كه در شب معراج از جهة حضرت مقرر شده و در زمين از جهت امّت يا تاكيدا.

[سجده دوم‌]

(ثمّ ارفع رأسك من السّجدة الثّانية و تمكّن من الارض و ارفع يديك و كبّر ثمّ قم إلى الثّانية فاذا اتّكيت على يديك للقيام قلت بحول اللَّه و قوّته اقوم و اقعد فاذا قمت إلى الثّانية قرات الحمد و سورة و اقنت بعد القراءة و قبل الرّكوع)

پس سر از سجده دويم بردار و قرار گير در زمين از جهت استراحت كه سنت است و بعضى گفته‌اند كه واجبست و دستها را بردار از جهت برخاستن از سجده دويم و تكبير بگو پس بواسطه ركعت دويم برخيز، و چون تكيه دهى بر دستها از جهت برخاستن اول زانو را بردار و بگو آن چه را كه ترجمه‌اش اينست كه به سبب حول و قوت الهى بر مى‌خيزم‌