لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٨٢ - مستحبات سجود

يرغم بأنفه فلا صلاة له)

و بايد كه نظرت در حال سجود بطرف و كنار بينى‌ات باشد و در فقه رضوى مذكور است و روايتى ديگر نديده‌ام و ذراعهاى خود را فرش مكن بر زمين چنانكه شير در وقت خوابيدن فرش مى‌كند و ليكن چنان كن كه بالدار باشى و ميانش باز باشد و بينى را بر خاك مى‌مالى و كافى است ترا در گذاشتن پيشانى از رستنگاه موى سر تا ابروها بمقدار يك درهم كسى كه بينى را بر خاك نمالد نماز او نماز نيست اما نهى از افتراش در صحيحه زراره و حماد و غير آن وارد است و اما ارغام در صحيحه حماد گذشت كه سنت است.

و در صحيح از زراره منقول است كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه حضرت سيّد المرسلين ٦ فرمودند كه سجود بر هفت استخوانست پيشانى و دستها و زانوها و ابهامهاى پاها و بينى را بر خاك مى‌مالى اما فرض همين هفت موضع است و ارغام سنت حضرت سيد المرسلين ٦ است و اما قدر درهم پس در حسن كالصحيح از زراره از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه منقول است كه فرمودند كه پيشانى تمام از رستنگاه موى سر تا ابروها موضع سجود است و هر جائى از پيشانى كه به زمين مى‌رسد بمقدار درهم ترا كافى است و مقدار طرف انگشت و ظاهرا اين عبارت مستند جمعى است كه مى‌گويند در هم بمقدار سر انگشت است.

و در حسن كالصحيح از عبد اللَّه بن مغيره منقولست از كسى كه از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه روايت كرده است كه فرمودند كه نماز نيست كسى را كه نرساند بينى را به جايى كه مى‌رساند پيشانى را يعنى بر زمين رساند يا بر ما يصح السّجود عليه يا بر خاك.

و در حديث موثق از حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه منقولست، و در موثق از طلحة بن زيد نيز قريب باين وارد است از حضرت امير المؤمنين‌