لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٨٣ - مستحبات سجود

صلوات اللَّه عليه و اين اخبار مخالفت ندارد با اخبار سنّت و ليكن در صحيح از محمد بن مصادف منقولست كه گفت از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه شنيدم كه مى‌فرمودند كه نيست سجود مگر بر پيشانى و نيست بر بينى سجودى و تاويل اين خبر نيز مى‌توان كرد كه بر آن ارغام است نه سجود و ليكن بعيد است و اگر در محمد بن مصادف كلامى نمى‌بود همه را به اين حديث جمع مى‌توانست كرد و ليكن ابن غضايرى او را در يك كتاب توثيق كرده است، و در كتابى ديگر جرح و احتياط تمام مى‌بايد كرد در آن كه بينى را به خاك رسانند و ظاهرا ميان بينى كافى باشد حتى آن كه سيّد مرتضى را اعتقاد اين است كه لازمست كه استخوان بينى را برسانند چون در حديث حماد هشت استخوان بود.

و در صحيح از زراره منقولست از احدهما صلوات اللَّه عليهما كه اگر كسى سجده كند و كلاهى يا عمامه بر سر داشته باشد چون است حضرت فرمودند كه هر گاه پيشانى او به زمين رسد در ميان ابرو و رستنگاه موى او مجزيست.

و در حديثى ديگر از زراره در قوى از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه منقول است كه گفت سؤال كردم از آن حضرت از حد سجود حضرت فرمودند كه ما بين رستنگاه مو تا موضع ابرو هر مقدار كه بر زمين گذارى مجزيست.

و در موثق از بريد منقولست كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه از پيشانى تا بينى هر جا را كه به زمين رسانى در سجود كافيست و سجده كردن به همه پيشانى افضل است.

و در موثق كالصحيح از مروان بن مسلم و عمار منقول است كه فرمودند كه از ميان رستنگاه مو تا طرف بينى محل سجده است هر جا را كه برسانى‌