لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٧٤ - ذكر ركوع

اللَّهمّ لك ركعت و لك خشعت و بك اعتصمت و لك اسلمت و عليك توكّلت أنت ربّى خشع لك قلبى و سمعى و بصرى و شعرى و بشرى و مخّي و لحمي و دمى و عصبى و عظامى و جميع جوارحى و ما اقلّت الارض منّي غير مستنكف و لا مستكبر للّه ربّ العالمين‌ لا شَرِيكَ لَهُ وَ بِذلِكَ أُمِرْتُ‌

پس تسبيح كبير را سه مرتبه يا پنج يا هفت يا نه مرتبه بگويد و اين افضل است و در تهذيب ربّ لك ركعت است‌

و يجزئك ثلث تسبيحات تقول سبحان اللَّه سبحان اللَّه سبحان اللَّه و تسبيحة تامة تجزئ للمريض و المستعجل‌

و كافى است ترا سه تسبيح به آن كه به گويى سبحان اللَّه را سه مرتبه و اگر كسى بيمار باشد يا تعجيل داشته باشد يك تسبيح تمام كافى است يعنى يك سبحان اللَّه صحيح كه به تانّى بگويد و از حروف آن چيزى نيفتد.

و در حديث كالصحيح از هشام منقول است كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از تسبيح است و در صحيح از زراره منقول است كه گفت عرض نمودم به خدمت حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه است چه چيز كافى است در ركوع و سجود حضرت فرمودند كه در ركوع مى‌گويى‌

سبحان ربي العظيم‌

و در سجود

سبحان ربي الاعلى‌

آن چه واجبست از آن يك تسبيح است و سنّت سه تسبيح است و فضيلت در هفت است و در صحيح از زراره منقول است كه گفت عرض نمودم به خدمت حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه چه چيز كافى است در ركوع و سجود حضرت فرمودند كه سه تسبيح با تانّى و يك تسبيح تمام مجزيست و ظاهر اين حديث چنانست كه صدوق فهميده است و عبارت صدوق تفسير اين حديثست و بعضى چنين فهميده‌اند كه سه تسبيح كبير بخواند و يكى از آن كافيست.

چنانكه در حديث قوى از حضرمى منقولست كه گفت حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه مى‌دانى كه حد ركوع و سجود چه چيز