لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٦٢ - قراءة پشت سر اهل سنت

حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه ماموم در عقب امام هر گاه او بگويد سمع اللَّه لمن حمده‌ چه گويد حضرت فرمودند كه مى‌گويد الحمد للّه رب العالمين‌ و آهسته مى‌گويد يا از جهت تقيه يا از جهت آن كه سنّت است كه مامومان همه اذكار را آهسته بگويند و امام بلند بگويد و جمعى چنين فهميده‌اند كه ماموم‌ سمع اللَّه لمن حمده‌ را نگويد و اين دلالت مفهوم لقب است و ضعيف است به اجماع اصوليين و عمومات استحباب آن بحال خود است با اجماع.

(و ان كان معهم قال ربّنا لك الحمد)

و اگر با سنيان نماز كند اين عبارت را بگويد كه ترجمه‌اش اينست كه اى پروردگار ما تراست حمد و چون اين عبارت از حضرت سيّد المرسلين و ائمه طاهرين صلوات اللَّه عليهم بما نرسيده است علماى شيعه از جمله بدع عامه مى‌دانند اگر تقيه باشد مى‌گويد و الا فلا و خلافست در بطلان نماز و ظاهرا باطل نباشد چون مطلق ذكر و دعا مطلوبست بلى اگر قصد مطلوبيت خصوص اين ذكر كند افترا بر معصوم بسته خواهد بود.

(و قال رسول اللَّه ٦ من صلّى بقوم فاختصّ نفسه بالدّعاء دونهم فقد خانهم)

روايت كرده است شيخ در قوى از آن حضرت ٦ فرمودند كه هر كه امامت جمعى كند و خود را مخصوص سازد به دعا و از جهة مأمومين دعا نكند چنانست كه خيانت كرده است ايشان را چون فى الحقيقه به نيابت ايشان مناجات مى‌كند لهذا حق سبحانه و تعالى تعليم خلايق فرموده است در سوره حمد در إياك نعبد تا به آخر، و اولى آنست كه هر دعايى كه مفرد باشد بلفظ جمع بخواند و اقلا قصد مامومين بكند و بهتر آنست كه قصد جميع مؤمنين بكند.