لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٣٩ - قراءة در دو ركعت آخر

گذشت و در موثق از سماعه منقول است كه گفت از آن حضرت سؤال كردم از شخصى كه امامت كند و مردمان صداى او را شنوند و نفهمند كه چه مى‌گويد حضرت فرمودند كه اگر صدا نشنوند مجزيست و اگر صدا نشنود قرائت بكند

و فى رواية عبيد بن زرارة عنه انّه ان سمع الهمهمة فلا يقرأ

و كالصحيح منقول است از عبيد كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه اگر همهمه را شنود قرائت نكند يا نمى‌كند و در حسن كالصحيح نيز گذشت و در موثق سماعه بيان معنى همهمه گذشت كه صدا شنود و تمييز نكند كه چه مى‌خواهد چنانكه در لغت نيز باين معنى آمده است.

[قراءة در دو ركعت آخر]

(و روى زرارة عن ابى جعفر صلوات اللَّه عليه انّه قال لا تقرأنّ فى الرّكعتين الاخيرتين من الاربع الرّكعات المفروضات شيئا إماما كنت او غير امام قال قلت فما اقول فيهما فقال ان كنت إماما او وحدك فقل سبحان اللَّه و الحمد للّه و لا اله الا اللَّه ثلث مرّات تكمّله تسع تسبيحات ثمّ تكبّر و تركع)

و به اسانيد صحيحه منقولست از زراره كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه قرائت مكن در دو ركعت آخر از نمازهاى چهار ركعتى واجب مطلقا خواه امام باشى يا مأموم يا منفرد عرض نمودم كه چه چيز بخوانم حضرت فرمودند كه خواه امام باشى و خواه تنها نماز گذارى سه مرتبه به گويى سبحان اللَّه و الحمد للّه و لا اله الا اللَّه كه نه تسبيح تمام شود پس تكبير ركوع را مى‌گويى و بركوع مى‌روى، اين خبر مستند جمعى است كه نه تسبيح قايلند و دور نيست كه جمعى كه ده تسبيح قايلند از اين حديث توهّم كرده باشند چون در آخرش هست كه تكبير مى‌گويى اما بسيار بعيد است، و ممكن است كه جمع كرده باشند ميان روايت چهار و نه، و حديث دوازده خبريست كه از حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه منقول است در سفر