لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٨٢ - نماز در كفش

اسلام واقعى است يا مراد اين باشد كه اگر منافقان فضيلت هر دو را مى‌دانستند مسلمان واقعى مى‌شدند و مى‌آمدند و ليكن خلاف ظاهر است مگر آن كه بقصد عدم اظهار نفاق ايشان چنين فرموده باشند يا ندانند منافق را از مؤمن و چنين فرموده باشند كه نماز خصوصا اين دو نماز كه وقت خوابست بر مؤمنان آسان است چون اعتقاد دارند به ثواب نماز و منافقان كه اعتقاد ندارند و از خوف مى‌آيند بر ايشان دشوار است و مسلمانان كه چنين مى‌كنند از جهالت است كه ثواب آن را چنانكه هست نمى‌دانند و اگر مى‌دانستند تاخير نمى‌كردند تا چون بشنوند ديگر تاخير نكنند.

( «و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه من صلّى الغداة و العشاء الآخرة فى جماعة فهو فى ذمّة اللَّه عزّ و جلّ و من ظلمه فانّما يظلم اللَّه و من خفره فانّما يخفر اللَّه عزّ و جلّ»)

و از سكونى منقولست كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر كه نماز صبح و خفتن را به جماعت بگذارد پس او در امان الهى داخل شده است و كسى كه چنين كسى را ظلم كند حق سبحانه و تعالى را ستم كرده است و كسى كه امان چنين كسى را بر هم‌زند امان الهى را هم‌زده است، و در محاسن به قاف است يعنى هر كه او را حقير دانسته است خدا را حقير دانسته است و ظلمى كه بر خدا كنند بر خود كرده‌اند و حق سبحانه و تعالى از آن اعظم است كه كسى بر او ستم كند و ليكن امثال اين مقالات از باب مبالغه در استحقاق عقوبت الهى است بمنزله كسى كه كسى را ستم كند يا حقير داند.

[نماز در كفش‌]

( «و اذا كان مطر و برد شديد فجائز للرّجل ان يصلّى فى رحله و لا يحضر المسجد لقول النّبيّ ٦ اذا ابتلّت النّعال فالصّلاة فى الرّحال»)

و هر گاه باران و سرماى سخت باشد جايز است‌