لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٤٠ - هر كه يقين كند كه تكبير احرام را فراموش كرده است

چنانكه در صحيحه على بن يقطين بود و عدم قطع مطلقا نيز جايز است چون اذان و اقامت سنّت است چنانكه در صحيحه زراره و صحيحه داود بن سرحان گذشت.

[هر كه يقين كند كه تكبير احرام را فراموش كرده است‌]

(و من استيقن انّه لم يكبّر تكبيرة الافتتاح فليعد صلاته و كيف له بان يستيقن)

عبارت فقه رضويست و مضمون صحيحه محمد بن مسلم از احدهما صلوات اللَّه عليهما كه فرمودند كه هر كه يقين كند كه تكبير احرام را فراموش كرده است پس مى‌بايد كه نماز را اعاده كند و ليكن چگونه اين يقين بهم مى‌رسد چنانكه مجربست كه آدمى فعل خود را فراموش نمى‌كند و با آن كه سهو بسيار كرده‌ام بخاطر ندارم كه در مدّت عمر سهو كرده باشم تكبير احرام را و هم چنين نشنيدم كه از كسى اين سهو واقع شده باشد.

(و قد روى عن الصّادق صلوات اللَّه عليه انّه قال الانسان لا ينسى تكبيرة الافتتاح)

و در فقه رضويست كه از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقولست كه فرمودند كه آدمى فراموش نمى‌كند تكبير احرام را يعنى غالبا و ممكن است كه بحسب واقع نيز چنين باشد چون تا به غايت از جمعى كه كثير السّهو و كثير الشّكّند نشنيده‌ايم كه فراموش كرده باشند و اگر نادرا از كسى صادر شود كاشف مى‌آيد كه انسان نيست و اول اظهر است و الّا مى‌بايست كه ائمه هدى صلوات اللَّه عليهم حكم ببطلان صلاة او نمى‌كردند و متعارف ايشان نيست كه مسأله فرضيه را جواب گويند.

(و سال الحلبيّ ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه عن رجل نسى ان يكبّر حتّى دخل فى الصّلاة فقال أ ليس كان فى نيّته ان يكبّر قال نعم قال فليمض فى صلاته)

و به اسانيد صحيحه منقولست از عبيد اللَّه كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از شخصى كه فراموش كند