کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٦٤ - يادكرد بيمارى و وصيت و وفات آن حضرت

تسلى كنم، و درد دل خود گويم بعد از آن اين را فرمود:

يعنى هر اجتماع را از ميان دو دوست جدائى هست و هر نوع مصيبتى كه باشد نزد فراق اندكست، و بدرستى كه نايافتن من فاطمه را بعد از احمد ٦ دليلست بر آنكه دايم نمى‌بايد دوست.

بعد از آن امير المؤمنين (ع) فرمود كه أى اسما غسل ده او را بآب سدر و كافور و آب قراح و كفن كن، آنگاه او را غسل داده با حنوط و كفن كرده بر وى نماز گزاردند و در شب در بقيع دفن كردند و وفات آن حضرت بعد از عصر بود.

ابن بابويه رحمه اللَّه اين خبر را چنين آورده اما مى‌گويد كه نزد من صحيح آنست كه او را در خانه خود دفن كردند، چون بنى اميه مسجد را زياده ساختند آن داخل شد در مسجد.

و مؤلف رحمه اللَّه مى‌فرمايد كه ظاهر و مشهور آنست كه مردم و ارباب تواريخ و سير نقل كرده‌اند كه حضرت فاطمه را در بقيع دفن كرده‌اند چنانچه سمت ذكر يافت.

و روايت كند سلمى ام بنى رافع كه من نزد فاطمه ٦ بودم در مرضى كه در آن وفات يافت در بعضى از آن روزها كه مرضش سبك‌تر بود أمير المؤمنين (ع) بمهم و حاجتى كه داشت رفت، چون ديد كه او در آن روز بهتر است از پيشتر بعد از آن فاطمه (ع) أمر فرمود كه يا امة اللَّه از براى من‌