کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٠٠ - تاريخ ولادت و دلائل امامت و عمر شريف آن حضرت

از آن شامى گفت كه: اسلام آوردم خداى را اين زمان، آن حضرت فرمود مر او را كه بلكه ايمان آوردى بخدا اين زمان، زيرا كه اسلام پيش از ايمان است و بر اسلام از يك ديگر ميراث ميگيرند و تناكح مينمايند و بر ايمان مثاب ميگيرند، شامى گفت راست گفتى، آن زمان گفت «اشهد ان لا اله الا اللَّه و اشهد ان محمدا رسول اللَّه و انك وصى الاوصيا» و اين خبر بآنچه در او هست از اثبات حجت نظر و دلالت امامت كه متضمن است از معجز أبى عبد اللَّه (ع) و اخبار از غايب مثل آنچه متضمن بود آن دو خبر كه مذكور گشت آن زمان و موافق بود آنها را در معنى برهان.

و روايت كرده‌اند كه اجتماع نمودند جماعتى از زنادقه و در ميان ايشان بود ابن أبى العوجاء و ابن طالوت و ابن أعمى و ابن مقفّع، و اصحاب ايشان همه مجتمع بودند در موسم در مسجد الحرام و أبو عبد اللَّه جعفر بن محمد الصادق (ع) نيز آنجا تشريف داشت كه فتاوى مردم را جواب ميفرمود، و تفسير قرآن از براى ايشان بيان مينمود، و حل مسائل مشكله ايشان ميكرد بحجج و بينات.

قوم گفتند: يا ابن ابى العوجاء آيا ميتوانى كه در غلط اندازى اين مرد را كه اينجا نشسته است و چيزى چند از او بپرسى چنانچه فضيحت شود نزد اين جماعت كه گرد او در آمده‌اند؟ چه ميبينى كه فتنه مردم با او است و علامه اين زمانست، ابن ابى العوجاء گفت مر ايشان را كه: ميتوانم، بعد از آن به پيش شتافت و مردم را متفرق ساخت و گفت: يا أبا عبد اللَّه بدرستى كه مجالس اماناتست و ناچار است هر كرا كه به او سرفه باشد بسرفد آيا اذن ميفرمائى در سؤال؟ آن حضرت فرمود مر او را كه: سؤال كن آنچه ميخواهى.