کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٨٦ - تاريخ ولادت و دلائل امامت و عمر شريف آن حضرت

اخبار از نقول و نقل نكرده‌اند از ايشان آن مقدار نقل كه از ابى عبد اللَّه (ع) بايشان رسيده و ايشان نقل كرده‌اند، چه أصحاب حديث جمع كرده‌اند أسماء روات را از ثقات بر اختلاف ايشان در آرا و مقالات كه از آن حضرت نقل گرفته‌اند بچهار هزار مرد ميرسد، و بود او را از دلائل واضحه در ميان عامه آنچه كه غلبه كرده بود عقول را، و بى‌زبان ساخته بود مخالف را از طعن در آن دلائل بشبهات.

و مولد آن حضرت بمدينه بود در سال هشتاد و سوم از هجرت و درگذشت در ماه شوال در سال صد و چهل و هشتم و او را شصت و پنج سال بود، و او را دفن كردند در بقيع با پدر و جد و عم بزرگوارش (ع) و مادرش ام فروه بنت قاسم بن محمد بن ابى بكر بود، و مدت امامتش سى و چهار سال بود، و وصيت فرمود او را أبو جعفر (ع) وصيت ظاهره و نص فرمود بامامتش نص جلى روشن.

و روايت كرده محمد بن أبى عمير از هشام بن سالم كه أبو عبد اللَّه (ع) فرمود كه: چون پدر بزرگوار مرا مرگ حاضر شد فرمود كه: يا جعفر وصيت ميكنم ترا بأصحاب خود به نيكوئى، گفتم:

جان من فداى تو باد بخدا كه هر آينه رعايت ميكنم ايشان را و حال آنكه مردى از ايشان در شهر باشد كه سؤال نكند هيچ كس را.

و روايت كند ابان بن عثمان از ابى الصباح الكنانى كه نظر كرد أبو جعفر به پسر خود أبى عبد اللَّه (ع) و فرمود مى‌بينى اين از آن كسان است كه حق جل و علا فرموده كه‌ وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ‌ يعنى و ما خواستيم آنكه منت نهيم بر آنان كه ضعيف شمرده شده بودند و بيچاره گشته در زمين و سازيم ايشان را پيشوايان در أمر دين و خوانندگان بخير و صلاح، و گردانيم ايشان را وارثان ملك خلافت.