کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٨٨ - تاريخ ولادت و دلائل امامت و عمر شريف آن حضرت

كه سمت ذكر يافت كه امام نميباشد مگر افضل و آنچه دلالت كند بر امامت او از ظهور فضل او در علم و زهد و عمل و رجحان او بر اخوه و بنى عم و سائر مردم از اهل آن عصر، باز آنچه دلالت كند بر فساد امامت كسى كه معصوم نباشد چه عصمت شرط است همچو عصمت انبيا (ع) و كاملى نبود در علم در آن وقت غير او و عارى بود جز او كسى كه ادعاى امامت ميكرد از عصمت در آن عصر و قصور ايشان از كمال در علم دين اينها همه دلالت ميكند بر امامت آن حضرت (ع) زيرا كه لا بد است از امام كه معصوم باشد در هر زمان بر وجهى كه ما ايراد نموديم از پيش.

و روايت كرده‌اند مردم از آيات و علامات ظاهره كه بر دست او بوقوع آمده آنچه كه دلالت دارند بر امامت او و حقيت او و بطلان آنكه ادعى كرده از غير او.

بعضى از آن آنست كه روايت كنند نقله آثار از خبر او با منصور وقتى كه امر كرده بود ربيع را باحضار آن حضرت چون او را ديد گفت: بكشد خداى مرا اگر من ترا نكشم تو ميل قصد در سلطانى من كرده و انگيز فتنه و شر از براى من بظهور آورده؟ آن حضرت فرمود كه: و اللَّه من نكرده‌ام و داعيه هم ندارم پس آن كس كه بتو رسانيده دروغ گفته و اگر بوده‌ام كه كرده‌ام پس ظلم كرده شد يوسف عفو كرد، و مبتلى شد ايوب بر آن صبر نمود، و داده شد بسليمان ملك در آن شكر كرد، و اينها پيغمبران خداى تعالى‌اند و بسوى ايشان راجع مى‌شود نسب تو، گفت مر او را منصور كه:

بلى بالا بيا، پس بالا رفت و گفت كه: فلان بن فلان خبر كرد مرا از تو بآنچه گفتم، فرمود كه: حاضر كنيد او را تا موافقت كند مرا بر اين، پس حاضر كردند آن مرد را، منصور بوى گفت كه: آيا شنيدى‌