گر بپرسد ز آسمان بالفرض‌		سائلى من خيار اهل الارض‌
بر زبان كواكب و أنجم‌		هيچ لفظى نيايد الا هم‌
هم غيوث الندى اذا وهنوا		هم ليوث الثرى اذا نهبوا
ذكرشان سابق است بر أفواه‌		بر همه خلق بعد ذكر اللَّه‌
سر هر نامه را رواج فزاى‌		نام ايشانست بعد نام خداى‌
ختم هر نظم و نثر را الحق‌		باشد از يمن نامشان رونق‌
چون هشام آن قصيده غرا		كه فرزدق همى نمود انشا
كرد آغاز تا بآخر گوش‌		خونش اندر رك از غضب زد جوش‌
بر فرزدق گرفت حالى دق‌		همچو بر مرغ خوش نواعق‌
حبس فرمود بهر آن كارش‌		ساخت در چشم شاميان خوارش‌
اگرش چشم راست بين بودى‌		راست كردار و راست بين بودى‌
دست بيداد و ظلم نگشادى‌		جاى آن حبس خلعتش دادى‌
اى بسار است بين كه شد مبدل‌		از حسد حس او و شد احول‌
آنكه أحول بود در اول كار		چو نشود كارش از حسد هشدار
آفت ديده حسد رمد است‌		رمد ديده خرد حسد است‌
از رمد ديده حسد شد كور		و ز حسد ديده خرد بى‌نور
جان حاسد ز داغ غم فرسود		وز غم آسود خاطر محسود
دايما از طبيعت فاسد		بر خدا معترض بود حاسد
كه فلان مال يا منال چرا		مر فلان را همين دهى نه مرا
گر بدانم نميكنى خوش دل‌		كاش از او نيز سازيش زايل‌
حسد المرء يا كل الحسنات‌		و ان اعتاد كسبها سنوات‌
نكشد از سر شرر هيزم‌		آن ضرر كز حسد كشد مردم‌
آن حسد خاصه كاهل نفس و هوا		ميبرند از گزيدگان خدا
جاى اينان مقر قرب وصال‌		جاى آنان جحيم بعد و نكال‌
ز آسمان مه همى زند پرتو		بر زمين سگ همى زند عوعو
ز آسمان خور همى درخشد فاش‌		بر زمين كور مى‌شود خفاش‌
قصه مدح بو فراس رسيد		چون بدان شاه حقشناس رسيد
از درم بهر آن نكوگفتار		كرد حالى روان ده و دو هزار
بو فراس آن درم نكرد قبول‌		گفت مقصود من خدا و رسول‌
هست از آن مدح نه نوال و عطا		زانكه عمر شريف راز خطا
همه جا از براى هر همجى‌		كرده‌ام صرف در مديح و هجى‌
تافتم سوى اين مديح عنان‌		بهر كفاره چنان سخنان‌
قلته خالصا لوجه اللَّه‌		لالان استفيض ما اعطاه‌
قال زين العباد و العباد		ما نوديه عوض لا نرتاد
زانكه ما اهل بيت احسانيم‌		هر چه داديم باز نستانيم‌