کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٥٥ - زيد بن حسن

آن درج نمودند، و او دعوى امامت ننمود، و ديگرى از شيعه و غير ايشان نيز ادعاء امامت او نكردند زيرا كه شيعه دو صنف‌اند: امامى و زيدى، و اعتماد امامى در امامت بر نصوص است و آن معدوم است در اولاد امام حسن (ع) باتفاق و هيچ كس از اولاد آن حضرت اين دعوى نكرد از جهت خود تا وقوع يابد در او ارتياب، و زيدى ادعاى امامت مى‌نمايند از براى كسى بعد از أمير المؤمنين و امام حسن و امام حسين (ع) كه مردم را دعوت نمايد بجهاد و ترغيب كند، و زيد بن حسن مصالحه نموده بود با بنى اميه و عامل صدقات بود از قبل ايشان، و تقيه را بر خود قرار داده و از جهت خوف اعدا با ايشان مدارا ميكرد و الفت مينمود، و اينها ضد علامات امامت است نزد زيديه همچنان كه گفتيم. و حشويه قائل‌اند بامامت بنى اميه و هيچ كس از اولاد رسول اللَّه را باين قائل نبوده‌اند. و معتزله امام نميدانند كسى را مگر بر رأى و مصلحت ايشان باشد در اعتزال و ايشان متولى عقد او شوند به شورى و اختيار، و زيد بر آن وجه كه ما ذكر كرديم خارج است از احوال، و خوارج امام نميدانند كسى را كه تولا داشته باشد بأمير المؤمنين (ع)، و زيد تولا داشته به پدر و جد خود بلا خلاف.