جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٢ - غزل ٢٤٦ مسلمانان مرا وقتى دلى بود

١٩٦٢

مَعْرِفَتِهِ.»

[١]: (شخص باديه نشينى خدمت پيامبر اكرم ٦ رسيده ... عرض كرد: شناخت حقيقى خدا چگونه است؟ فرمود: شناخت او بدون مثل و شبيه و همتا، و اينكه او يكتاى بى‌همتا، آشكار پنهان، اوّل آخر است، نه همتايى دارد و نه نظيرى. اين شناخت واقعى اوست.) زمان آن است كه بر اين مسكين بى‌چيز رحمت آريد و از او تمنّاى كاردانى نداشته باشيد.

اى دوستان! مى‌دانيد چه زمانى گفتارم مورد نظر اهل كمال و گرمى بخش محفل ايشان گرديد؟ آن زمان كه عشقِ دوست به من سخنورى آموخت، ولى اين سخنورى تنها هنرى بود و هنوز دل و عالم خيالى و طبيعتم را از دست نداده بودم. و چون مطلوب و خواسته من از عشق نصيبم گرديد و معلومم شد كه نه عشق از من بود و نه سخن و نه هنر، به محروميّت مبتلا گرديدم؛ لذا: زمن محرومتر، كِىْ سائلى بود؟.

و در واقع، محروميّت، عين مطلوب وى است:

١٨٤٩

«أَللّهُمَّ! بِكَ وَمِنْكَ أَطْلُبُ حاجَتى.»

[٢]: (بار خدايا! تنها به تو و از تو، حاجتم را مى طلبم.)

اشكها براى وصال او ريختم، امّا در نتيجه براى من روشن شد كه چون «وصلش» به دست افتد «واصلى» نمى‌ماند، لذا بى‌حاصلى در آنچه طلب كردم، به.

[١] - بحار الانوار، ج ٣، ص ٢٦٩، روايت ٤.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٢٤.