جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٦ - غزل ٢٨٤ ميخوارگان كه باده به رطل گران خورند

تِسْعينَ ألْفَ حِجابٍ.»

[١]: (به تحقيق ميان خدا و آفريده‌اش نود هزار ستر و حجاب است). و موانعى كه همان آمال و انديشه‌هاى بى‌پايان عالم طبيعت و خودبينيها و خودپرستيهاى آن است، بر كنار نموده و منزلتِ‌ «فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ»[٢]: (پس به ياد من باشيد، تا به ياد شما باشم.) را تحقّق مى بخشد. كه:

٢١٢٧

«أَلذِّكْرُ مُجالَسَةُ المَحْبُوبِ.»

[٣]: (ذكر، همنشينى با محبوب مى باشد.- نيز:

٢١٢٨

«أَلذِّكْرُ مِفْتاحُ الأُنْسِ.»

[٤]: (ذكر، كليد انس و الفت است.) در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

لذا مى گويد:

نه تنها اهل دل و حقيقت، پى برده اند كه ذكر و توجّه به دوست، بشر را از غم و اندوه و انديشه‌هاى باطل بيرون مى كند، كه سرگرمانِ به مال و نعمت و ملك جهان نيز دانسته اند كه هيچ چيز جز ذكر و توجّه به دوست، ايشان را آرامش نمى دهد؛ كه:

«الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ، أَلا! بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»[٧]: ( [منيبين‌] آنانى.

[١] - بحار الانوار، ج ١٨، ص ٣٢٧.

[٢] - بقره: ١٥٢.

[٣] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الذكر، ص ١٢٣.

[٤] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الذكر، ص ١٢٣.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٤، ص ١٠٧.

[٦] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢٦، ص ١١٩.

[٧] - رعد: ٢٨.