جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٣ - غزل ٢٥٠ مرا مهر سيه چشمان ز سر بيرون نخواهد شد

اى خواجه! گوش به كلام رقيبان مده و اكنون كه وسائل عيش و نوش با دوست، و دست يافتن به كمالات انسانى براى تو مهيّاست و مى توانى بهره اى از جمال او بگيرى، و وى هم بى‌مضايقه از تو پذيرايى مى كند و به الطاف و عناياتش مى‌نوازد، بكوش سستى ننمايى. اگر امروز از ديدارش بهره‌مند نشوى، كِىْ خواهى شد؟! به گفته خواجه در جايى:

از اين بيت ظاهر مى شود كه خواجه را حال بى‌خودى و شور و شعفى عاشقانه دست داده (و علّتش هم نفحات و تجلّيات غير منتظره از دوست بوده- شبانگاه و نابهنگام از خانه بيرون رفته و گرفتار محتسب و داروغه شهر شده. مى‌گويد: اى داروغه و مأمور شهر! مرا به عناياتى كه از محبوبم ديده و شنيده‌ام (از امور به وجد آورنده) ببخش. مستى آن نفحات مرا بى‌خود نموده، كه اين وقت شب از خانه بيرون آمده‌ام. مستان را كجا تكليف باشد؟!.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٥، ص ٣١٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٨، ص ٢٩٥.