اى حكيمى كه از معنويّت و ديدار دوست بهره اى ندارى و فقط پايبند به الفاظ و اصطلاحات شده‌اى! در وقت مرگ، سرنوشت تو و ارسطو و آنانى كه خود را تنها سرگرم به الفاظ و اصطلاحات كرده‌اند، با شخصى كه تهيدست از اين عالم مى رود، يكى خواهد بود؛ كه:

١٨٧٤

«أَيْنَ الَّذينَ كانُوا أَحْسَنَ آثاراً، وَأَعْدَلَ أَفْعالًا، وَأَكْبَرَ مُلْكاً؟»

[١]: (كجايند آنانى كه آثارشان نيكوتر، و كردارشان عادلانه‌تر، و سلطنتشان بزرگتر بود؟- نيز:

١٨٧٥

«أَيْنَ الَّذينَ دانَتْ لَهُمُ الْأُمَمُ؟»

[٢]: (كجايند آنانى كه امّتها برايشان سر تسليم فرود آوردند؟) و همچنين:

١٨٧٦

«أَلْمَوْتُ يَأْتى عَلى كُلِّ حَىٍّ.»

[٣]: (مرگ، بر هر زنده اى فرا مى رسد.)

مكش رنج بيهوده خرسند باش‌		قناعت كن ار نيست، اطلس چو بُرْد

اى آن كه شب و روز، رنج بيهوده مى كشى و غم بيش و كم دنيا را مى خورى! اين نه سزاوار چون تويى است كه مى توانى خود را با ملكوتيان همنشين كنى. بيا و به آنچه تو را داده اند قناعت بنما و به آن خرسند باش؛ كه:

١٨٧٧

«أَلْعَبْدُ حُرٌّ ما قَنِعَ؛ أَلْحُرُّ عَبْدٌ ما طَمِعَ.»

[٤]: (بنده، آزاده است تا زمانى كه قناعت پيشه كند؛ آزاده، بنده است مادامى كه طمع پيشه سازد.- همچنين:

١٨٧٨

«أَلْقَناعةُ عَلامَةُ الْأَتْقِيآءِ.»

[٥]: (قناعت، نشانه اهل تقوى مى باشد.- نيز:

١٨٧٩

«إقْنَعُوا بِالقَليلِ مِنْ دُنْياكُمْ بِسَلامَةِ دينِكُمْ، فَإنَّ المُؤْمِنَ، ألْبُلْغَةُ اليَسيرَةُ مِنَ الدُّنْيا تَقْنَعُهُ.»

[٦] (به اندك از دنيا در عوض سلامتى دينتان قناعت نماييد؛ كه همانا اندك چيز [به قدر كفايت‌] از دنيا براى مؤمن كافى است.)

چنان زندگانى كن اندر جهان‌		كه چون مرده باشى، نگويند: مُرد

[١] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الموت، ص ٣٧٠.

[٢] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الموت، ص ٣٧٠.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الموت، ص ٣٦٩.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب القناعة، ص ٣٢٦.

[٥] ( ٥، ٦) غرر و درر موضوعى، باب القناعة، ص ٣٢٧.

[٦] ( ٥، ٦) غرر و درر موضوعى، باب القناعة، ص ٣٢٧.