جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤ - فهرست

غزل ٢٥٧: نه هر كه چهره بر افروخت دلبرى داند ... ١٢٣.

غزل ٢٥٨: نيست در شهر نگارى كه دل ما ببرد ... ١٢٩.

غزل ٢٥٩: نفس باد صبا مشك فشان خواهد شد ... ١٣٧.

غزل ٢٦٠: نقد صوفى نه همه صافى بى‌غش باشد ... ١٤٣.

غزل ٢٦١: نسبت رويت اگر با ماه و پروين كرده‌اند ... ١٤٩.

غزل ٢٦٢: واعظان كاين جلوه در محراب و منبر مى كنند ... ١٥٨.

غزل ٢٦٣: هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند ... ١٦٧.

غزل ٢٦٤: هر آن كو خاطر مجموع و يار نازنين دارد ... ١٧٦.

غزل ٢٦٥: هر آنكه جانب اهل وفا نگهدارد ... ١٨٣.

غزل ٢٦٦: هماى اوج سعادت به دام ما افتد ... ١٨٩.

غزل ٢٦٧: هر كه را با خط سبزت سر سودا باشد ... ١٩٤.

غزل ٢٦٨: هرگزم مهر تو از لوح دل و جان نرود ... ١٩٩.

غزل ٢٦٩: هوس باد بهارم به سوى صحرا برد ... ٢٠٤.

غزل ٢٧٠: ياد باد آنكه نهانت نظرى با ما بود ... ٢١٠.

غزل ٢٧١: ياد باد آنكه سر كوى توام منزل بود ... ٢١٥.

غزل ٢٧٢: يارى اندر كس نمى بينم ياران را چه شد ... ٢٢٢.

غزل ٢٧٣: يكدو جامم دى سحرگه اتفاق افتاده بود ... ٢٢٩.

غزل ٢٧٤: يارم چو قدح به دست گيرد ... ٢٣٥.

غزل ٢٧٥: آن يار كز او خانه ما جاى پرى بود ... ٢٣٩.

غزل ٢٧٦: آنكه رخسار تو را رنگ گل نسرين داد ... ٢٤٨.

غزل ٢٧٧: اگر به باده مشكين دلم كشد شايد ... ٢٥٤.

غزل ٢٧٨: آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند ... ٢٦٥.

غزل ٢٧٩: بوى مشك ختن از باد صبا مى آيد ... ٢٧٤.

غزل ٢٨٠: ساقى اندر قدحم باز مى گلگون كرد ... ٢٨٠