جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٣ - غزل ٢٧٨ آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند

شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت‌

روى مَهْ پيكر او سير نديديم و برفت‌

گويى از صحبت ما نيك به تنگ آمده بود

بار بربست به گردش نرسيديم و برفت‌

گفت: از خود بِبُرد هر كه وصالم طلبد

ما به اميّد وى از خويش بريديم و برفت‌[١]

دلا! طمع مَبُر از لطف بى‌نهايت دوست‌

چو لافِ عشق زدى، سر بباز چابك وچَسْت‌

به صدق كوش، كه خورشيد زايد از نَفَست‌

كه از دروغ، سيه روى گشت صبحِ نخست‌

مرنج حافظ! و از دلبران وفا كم جوى‌

گناه باغ چه باشد، چو اين گياه نرست؟[٢]