جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٩ - غزل ٢٧١ ياد باد آنكه سر كوى توام منزل بود

ولى چه مى توان نمود كه براى كوشش من و خواسته دلم در مقابل خواسته دوست، نبايد ارزشى قائل شد، بلكه اقتضاى بندگى من، آن است كه تسليم خواسته‌هاى مولايم باشم؛ كه: «بَلى‌ مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ، وَ هُوَ مُحْسِنٌ، فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ ...»[١]: (آرى، هركس در حالى كه نيكوكار است، يك جهت روى تسليم به خدا نمايد، پاداشش نزد پروردگارش موجود خواهد بود ...- نيز: «فَمَنْ أَسْلَمَ، فَأُولئِكَ تَحَرَّوْا رَشَداً»[٢]: (آنان كه اسلام آورده و تسليم شدند، به راستى به رشد و صواب گراييدند.- همچنين: «وَ مَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ، وَ هُوَ مُحْسِنٌ، فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى‌»[٣]: (و هركس در حالى كه نيكوكار است، يك جهت روى تسليم به خدا كند، واقعاً به دستگيره محكمى چنگ زده است.- به گفته خواجه در جايى:

چون خود را به فراق مبتلا ديدم، شب گذشته به جهت باز جويى از حريفان و هم پيمانه‌هاى خود به محفلى كه همگى به شهود رسيده بودند، شدم و آنان را هم.

[١] - بقره: ١١٢.

[٢] - جنّ: ١٤.

[٣] - لقمان: ٢٢.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٤، ص ١٠٦.