جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٥ - غزل ٢٧١ ياد باد آنكه سر كوى توام منزل بود

ياد باد آنكه سر كوى توام منزل بود

ديده را روشنى از خاك درت حاصل بود

راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاك‌

بر زبان بود مرا آنچه تو را در دل بود

دل چو از پير خرد نقد معانى مى جست‌[١]

عشق مى گفت به شرح آنچه بر او مشكل بود

آه از اين‌جور و تظلّم كه در اين دامگه است‌

واى از آن عيش و تنعّم كه در آن محفل بود

در دلم بود كه بى‌دوست نباشم هرگز

چه توان كرد كه سعى من و دل باطل بود

دوش بر ياد حريفان به خرابات شدم‌[٢]

خم مى ديدم و خون در دل و پا در گل بود

بس بگشتم كه بپرسم سبب دردفراق‌[٣]

مفتى عقل در اين مسئله لا يعقل بود[٤]

راستى خاتم فيروزه بو اسحاقى‌

خوش درخشيد ولى دولت مستعجل بود

ديدى آن قهقهه كبك خرامان حافظ

كه ز سر پنجه شاهين قضا غافل بود