احتياجت به سرمايه اين عالم، اگر هزاران بار «رَبِّ ارْجِعُونِ»[١]: (پروردگارا! مرا برگردان) گويى، «كَلَّا»[٢]: (هرگز) شنوى. پس براى چنين روزى فكر زاد و توشه بنما؛ كه:

٢٠٠٩

«مَنْ أَيْقَنَ بِالْمَعادِ، إِسْتَكْثَرَ مِنَ الزّادِ»

[٣]: (هركس به معاد باور داشته باشد، توشه فراوان جمع مى كند.- نيز:

٢٠١٠

«يَنْبَغى لِلْعاقِلِ أَنْ يَعْمَلَ لِلْمَعادِ، وَيَسْتَكْثِرَ مِنَ الزّادِ قَبْلَ زُهُوقِ نَفْسِهِ ...»

[٤]: (براى شخص عاقل شايسته است كه براى معاد عمل نموده، و پيش از خارج شدن روحش، توشه بسيار فراهم آورد.) در واقع، با اين بيان مى خواهد بگويد: به فكر كمالات نفسانى و انسانى خود باش.

بلاگردانِ جان ودل، دعاى مستمندان است‌		كه بيندخيرازآن خرمن، كه ننگ ازخوشه چين دارد؟!

اى سالك! چنانچه مى خواهى جان و لطيفه ربّانى‌ات از حوادث و لغزشهاى نفسانى و شيطانى محفوظ بماند و همچنين بدن عنصرى‌ات از حوادث مصون و محفوظ باشد، كارى كن كه مورد نظر و دعاى مستمندان ظاهرى و واقعى كه به فقر ذاتى خود پى برده اند گردى. آن كس كه از اينان و دعاى ايشان ننگ دارد، كجا از خرمن معارف و كمالاتشان بهره‌مند مى گردد؟! كه:

٢٠١١

«أَلدُّعآءُ سِلاحُ الْأَوْلِيآءِ.»

[٥]: (دعا، اسحله اولياست.- همچنين:

٢٠١٢

«إِنَّ للَّهِ سُبْحانَهُ سَطَواتٍ وَنَقِماتٍ؛ فَإِذا نَزَلَتْ بِكُمْ، فَادْفَعُوها بِالدُّعآءِ، فَإِنَّهُ لا يَدْفَعُ الْبَلآءَ إِلّا الدُّعآءُ.»

[٦]: (به راستى كه خداوند سبحان خشم ها و عقوبتهايى دارد. چنانچه بر شما نازل شد، آنها را با دعا دفع نماييد، كه بلا و گرفتارى را جز دعا دفع نخواهد كرد.)

صبا! از عشق من رمزى بگوباآن شه خوبان‌		كه صدجمشيدوكيخسرو، غلام كمترين دارد[٧]

[١] ( ١، ٢) مؤمنون: ٩٩ و ١٠٠.

[٢] ( ١، ٢) مؤمنون: ٩٩ و ١٠٠.

[٣] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الزّاد، ص ١٤٨ و ١٤٩.

[٤] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الزّاد، ص ١٤٨ و ١٤٩.

[٥] ( ٥، ٦) غرر و درر موضوعى، باب الدّعاء، ص ١٠٤.

[٦] ( ٥، ٦) غرر و درر موضوعى، باب الدّعاء، ص ١٠٤.

[٧] - ظاهراً اين بيت بايد قبل از بيت ختم غزل ذكر شده باشد كه مى گويد: اگر گويد ...