جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦١ - غزل ٢٦٢ واعظان كاين جلوه در محراب و منبر مى كنند
باشد سرمايه [عمر] ات زيان كرده است).
|
يا رب اين نو دولتان را بر خر خودشان نشان |
كاين همه ناز از غلام ترك و استر مى كنند |
|
پروردگارا! اين تازه به دوران و مقام رسيدگان را كه به آن مى بالند، به خودشان واگذار، تا در خويشتن پرستى جان بسپارند؛ كه
١٩٨٢
«رِضا الْعَبْدِ عَنْ نَفْسِهِ مَقْرونٌ بِسَخَطِ رَبِّه»
[١]: (خشنودى بنده از خويش همراه با خشم پروردگار است.- نيز:
١٩٨٣
«شَرُّ الْامُورِ، الرِّضا عن النّفس»
[٢]: (بدترين چيزها، از خود راضى و خشنود بودن است).
|
بنده پير خراباتم كه درويشان او |
گنج را از بىنيازى خاك بر سر مى كنند |
|
من چاكر و غلام آن يگانه بنده خاصّ الهى (رسول اللَّه ٦ و يا على ٧ و يا يكى از فرزندان گراميش و يا مرشد طريق) مىباشم كه صحابه برگزيده و ياران و خاكساران و پيروان درگاهش در اثر متابعت و تبعيّت طريقش و رسيدن به حقيقت حيات طيّبه «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا! اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْيِيكُمْ»[٣]: (اى كسانى كه ايمان آوردهايد! هنگامى كه خدا و رسول، شما را به آنچه كه زندهتان مى سازد مى خوانند، اجابت نماييد.- نيز: «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ، فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً»[٤]: (هر مرد و زن مؤمنى كه عمل صالح انجام دهد، هر آينه او را به زندگانى پاكيزه زنده مى كنيم.)، اعتنايى به زر و زيور دنيا ندارند، و گنج را هم اگر بيابند به زير خاك كرده و خاك بر آن مى ريزند؛ زيرا مى دانند زر و گنج بر ايشان جز وبال نخواهد بود. و خلاصه آنكه، ايشان عامل به دستورات الهى هستند و بى اعتنا به ما سوى اللَّه، و هيچ يك از اسباب دنيوى آنان را نمى فريبد. در جايى.
[١] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الرّضا عن النفس، ص ١٣٩.
[٢] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الرّضا عن النفس، ص ١٣٩.
[٣] - انفال: ٢٤.
[٤] - نحل: ٩٧.