جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٧ - غزل ٢٦١ نسبت رويت اگرباماه وپروين كردهاند

اى دوست! ما از لبان حيات بخشت تقاضايى جز بوسه اى شكّرين نداشتيم، افسوس! كه رخصت آن ندادى و محروممان ساختى. انصاف ده، شيرين لبان اين كرده اند كه تو مى كنى؟.

بخواهد بگويد:

١٩٧١

«إِلهى! وَاجْعَلْنى مِمَّن نادَيْتَهُ فَأَجابَكَ، وَلاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ، فَناجَيْتَهُ سِرّاً، وَعَمِلَ لَكَ جَهْراً.»

[١]: (معبودا! و مرا از آنانى قرار ده كه ندايشان كردى و اجابتت نمودند، و به آنان نظر انداختى و از جلالت مدهوش گشتند، تا اينكه در باطن با آنان مناجات كردى و در ظاهر براى تو به عمل مشغول شدند.)

كنايه از اينكه: محبوبا! رخسار رنگين و آتشين و تجلّيات اسماء و صفاتى تو، نه تنها از ما دل و عالم اعتبارى را ربوده، كه هر لحظه از زهّاد، ايمان و زهد خشك و عبادات قشرى را مى ستاند و به ذكر حقيقى و لبّى توجّهشان مى دهد.

محبوبا! من با اين ابيات خود تو را مى ستايم و مدح احسانهايت را مى كنم، و چنانچه ابيات و گفتارم مورد توجّه اهل كمال قرار گرفته و هركس آن را مى بيند و يا مى‌شنود، از لطف و زيبايى آن مرا تحسين مى كند، براى آن است كه ذكر جميل تو را نموده‌ام، و در نتيجه آنان نيز تو را مى ستايند.

[١] - اقبال الاعمال، ٦٨٧.