مقام ابراهيم واجب است و پس از آن سعى بين صفا و مروه واجب است و طواف نساء واجب است و دو ركعت نماز آن واجب است و پس از آن سعى بين صفا و مروه نيست، ماندن در مشعر واجب است، قربانى براى كسى كه حجّ تمتّع انجام مى‌دهد واجب است، ماندن در عرفه واجب است و سر تراشيدن و رمى سنگ ريزه‌ها سنّت است.

و جهاد در ركاب پيشواى دادگر و عادل واجب است و هر كس در راه دفاع از دارائى خود كشته شود، شهيد است و در كشورى كه بايد تقيّه كرد نبايستى هيچ يك از كفّار ناصبى‌ها كشته شود مگر كسى كه قاتل بوده يا در فساد كوشد، و اين در صورتى است كه به جان خود و يارانت بيم داشته باشى. به كارگيرى تقيّه در كشور غير اهل ولايت واجب است و كسى كه به جهت دفع ستمى از خودش از روى تقيّه سوگند بخورد مخالفت آن جايز است و كفّاره ندارد.

و طلاق، طبق آنچه كه خداى متعال در كتاب خود و سنّت پيامبرش بيان كرده شرعى است و اگر طلاق مطابق سنّت نباشد جايز نيست. و هر طلاقى كه مخالف قرآن باشد طلاق نيست. همان گونه كه هر ازدواجى كه مخالف قرآن باشد ازدواج شرعى نيست و بيش از چهار زن آزاد نمى‌شود همسر گرفت و هر گاه زنى را سه بار طلاق عدّه دار دادند، براى شوهرش حلال نمى‌شود مگر اينكه شوهر ديگرى اختيار كند، و فرمود: «از ازدواج با زنهايى كه يك جا سه بار طلاق داده شده‌اند بپرهيزيد كه آنان زنان شوهر دارند.» و صلوات فرستادن به پيامبر ٦ در همه جا و به هنگام عطسه كردن و وزيدن بادها و موارد ديگر واجب است.

و مهرورزى نسبت به دوستان خدا و پذيرش ولايت آنان و بيزارى دشمنانشان واجب است. و همچنين بيزارى از كسانى كه به آل محمّد ٧ ستم نموده و پرده حرمت آنها را دريده و فدك را از حضرت زهرا (س) ربوده و او را از ميراثش بازداشته و حقوق او و همسرش را غصب كردند و به سوزاندن خانه‌اش همّت گماشتند و ستم را تأسيس كرده و سنّت پيامبر خدا ٦ را دگرگون ساختند، واجب است و بيزارى از پيمان‌شكنان، بى‌دادگران و خارج‌شوندگان از دين واجب است. و بيزارى از بت‌ها، قمارها، و از همه پيشوايان گمراهى و رهبران ستم، از اول تا آخرشان واجب است و بيزارى از بدبخت‌ترين پيشينيان و پسينيان، برادر پى‌كننده ناقه ثمود يعنى كشنده امير مؤمنان ٧ واجب است. و بيزارى از همه كشندگان اهل بيت ٧ واجب است.