ترجمه خصال شيخ صدوق - جعفري، يعقوب - الصفحة ١٨١ - پسران عبد المطلب ده تا بودند به اضافه عباس

آنچه خدا بر هر مسلمانى فرض كرده كه هر روز پيش از طلوع آفتاب ده مرتبه و پيش از غروب آن، ده مرتبه آن را بگويد

٥٨- اسماعيل بن فضل مى‌گويد: از امام صادق ٧ سخن خداوند را كه مى‌فرمايد:

«تسبيح بگو با حمد پروردگارت پيش از طلوع آفتاب و پيش از غروب آن.»[١] پرسيدم، فرمود: بر هر مسلمانى فرض است كه پيش از طلوع آفتاب ده مرتبه و پيش از غروب آن ده مرتبه بگويد: «نيست معبودى جز خداى يگانه، شريكى براى او وجود ندارد، پادشاهى و سپاس او راست، زنده مى‌كند و مى‌ميراند و او زنده است و نمى‌ميرد، خير در دست اوست و او بر هر چيزى قدرت دارد.» مى‌گويد: من گفتم:

«نيست معبودى جز خداى يگانه، شريكى براى او وجود ندارد، پادشاهى و سپاس او راست، زنده مى‌كند و مى‌ميراند و زنده مى‌كند.» امام فرمود: اى شخص، شك نيست كه خداوند زنده مى‌كند و مى‌ميراند و زنده مى‌كند ولى تو همان را بگو كه من گفتم:

(يعنى فقط بگو زنده مى‌كند و «مى‌ميراند و زنده مى‌كند» را اضافه مكن.)

پسران عبد المطلب ده تا بودند به اضافه عباس‌

٥٩- ابان بن عثمان احمر مى‌گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه از پدرش نقل مى‌كرد كه از جابر بن عبد الله انصارى شنيدم كه مى‌گفت: از پيامبر خدا ٦ از پسران عبد المطلب پرسيدند، فرمود: ده تا به اضافه عباس.

مصنف اين كتاب مى‌گويد: آنان عبارت بودند از: عبد الله، ابو طالب، زبير، حمزه، حارث- كه بزرگ‌ترين آنان بود- غيداق، مقوّم، حجل، عبد العزى، و او همان ابو طالب بود، ضرار و عباس. بعضى گفته‌اند كه «مقوّم» همان «حجل» است.

عبد المطلب ده نام داشت كه عرب‌ها و پادشاهان روم قياصره و پادشاهان عجم و پادشاهان حبشه او را با آن نام‌ها مى‌شناختند، از نامهاى او عامر، شيبة الحمد، سيّد البطحاء، ساقى الحجيج، ساقى المغيث، غيث الورى في العام الجدب، ابو السادة العشرة، عبد المطلب، حافر زمزم. و اين نامها براى كسى پيش از او نبود.

[١] سوره طه، آيه ١٣.