١- محمد بن منكدر از جابر بن عبد الله انصارى نقل مى‌كند كه پيامبر خدا ٦ فرمود: من شبيه‌ترين مردم به آدم هستم و ابراهيم شبيه‌ترين مردم از نظر خلقت و اخلاق به من است و خداوند از بالاى عرش خود مرا با ده نام ناميده است و خداوند وصف مرا بيان كرده و بر زبان هر پيامبرى كه به سوى قومش مبعوث شده و مژده مرا داده است و نام مرا در تورات ذكر كرده و منتشر ساخته است و نام مرا در ميان اهل تورات و انجيل پخش كرده و به من كتاب خودش را ياد داده و مرا به آسمان خود بالا برده و نام مرا از نام خود مشتق ساخته و مرا محمّد ناميده و او خود محمود است و مرا در بهترين نسل از امتم مبعوث كرده در تورات مرا «احيد» ناميده كه از توحيد است و با توحيد بدن‌هاى امّت مرا بر آتش حرام كرده و در انجيل مرا «احمد» ناميده است، پس من در ميان اهل آسمان محمود هستم و امّت مرا حامدين (ستايشگران) قرار داده و مرا در زبور «ماح» ناميده كه به وسيله من خداوند بتها را از زمين محو كرده و مرا در قرآن محمّد ناميده و من در قيامت در داورى محمود هستم و كسى جز من شفاعت نمى‌كند.

و در قيامت مرا «حاشر» ناميده كه مردم بر قدم من محشور مى‌شوند و نيز مرا موقف ناميده كه در برابر خدا مى‌ايستم و مرا عاقب ناميده كه در پس همه پيامبران آمده‌ام و پس از من پيامبرى نخواهد بود و مرا پيامبر رحمت و پيامبر توبه و پيامبر محبت قرار داده و نيز مقفّى ناميده است كه پس از همه پيامبران آمده‌ام و من قيّم و كامل و جامع هستم و خداوند بر من منّت نهاده و گفته است: يا محمّد خداوند بر تو درود مى‌فرستد و من هر پيامبرى را به سوى امتش با زبان آنان فرستادم و تو را به هر سرخ و سياهى از خلق خود فرستاده‌ام و تو را با رعب (در دل دشمنان) پيروز كرده‌ام كه كسى را با آن پيروز نكرده‌ام و غنيمت (جنگى) را براى تو حلال كرده‌ام و به كسى پيش از تو حلال نكرده بودم و به تو و امّت تو گنجى از گنج‌هاى عرشم را داده‌ام كه همان فاتحة الكتاب و آيات پايانى سوره بقره است و براى تو و امّت تو همه زمين را سجده‌گاه و خاك آن پاك‌كننده قرار داده‌ام و به تو و امّت تو تسبيح را عطا كرده‌ام و ياد