ترجمه خصال شيخ صدوق - جعفري، يعقوب - الصفحة ٤٧١ - امير مؤمنان(ع) در يك مجلس به ياران خود چهار صد درس از مواردى كه كار دين و دنياى يك مسلمان را اصلاح مىكند، آموخت
نماز واجب نماز نافله بخواند؛ مگر عذرى داشته باشد كه پس از آن در صورت امكان قضا نمايد، خداوند مىفرمايد: «كسانى كه همواره در نمازند» يعنى كسانى كه همواره آنچه شب از آنان فوت مىشود در روز، و آنچه در روز از آنان فوت شده در شب قضا مىكنند، در وقت نماز واجب قضاى نماز نافله نمىشود. نخست نماز واجب را بخوان، آنگاه هر چه خواستى نماز ديگر بخوان.
نماز در مكه و مدينه برابر هزار نماز است و انفاق يك درهم در راه حج برابر با هزار درهم است. مرد بايستى در نمازش خشوع داشته باشد كه هر كس دلش براى خدا خاشع شد اعضاى بدنش خاشع شده و با چيزى بازى نمىكند. قنوت در نماز جمعه پيش از ركوع ركعت دوم است و در ركعت نخست سوره حمد و سوره جمعه خوانده مىشود و در ركعت دوّم سوره حمد و منافقين. در هر دو ركعت پس از دو سجده بنشيند تا اعضاى بدن شما آرام گيرد، سپس برخيزيد كه ما چنين مىكنيم.
هنگامى كه يكى از شما در پيشگاه خداوند متعال ايستاد، دست خود برابر سينهاش بلند كند و آنگاه كه يكى از شما در برابر خداوند بوده، بايستى سينهاش را جلو برده و كمرش را راست نگه داشته و خم نشود و هر گاه يكى از شما از نمازش فارغ شد، بايد دو دست خود را به آسمان بلند كرده و در دعا زيادهروى كند.
عبد اللَّه بن سبا گفت: اى امير مؤمنان! مگر خدا در همه جا نيست؟ فرمود: چرا.
گفت: پس چرا بنده دستهايش را به سوى آسمان بلند كند؟ فرمود: مگر در قرآن نمىخوانى كه: «روزى شما و آنچه بدان وعده داده شدهايد در آسمان است» پس روزى را جز از جايى كه براى آن شخص مىتوان خواست مىشود كه جاى معيّن روزى و هر چه خدا وعده داده آسمان است. بنده از نمازش برنمىگردد تا آن كه از خدا بهشت را بخواهد و به او از آتش دوزخ پناه برده و از او بخواهد كه از حور العين به او همسر دهد. هر گاه يكى از شما براى نماز ايستاد، بايستى نماز وداعكننده بخواند، و لبخند نماز را قطع نمىكند؛ ولى قهقهه باعث قطع نمازش مىشود، هنگامى كه خواب به دل راه يافت وضو واجب مىشود و هر گاه در حال نماز خواب بر چشمت غلبه كرد نماز را قطع كن و بخواب؛ زيرا كه تو نمىدانى به خود دعا مىكنى يا نفرين مىنمايى يا شايد به خودت نفرين مىكنى.
هر كس ما را به دلش دوست داشته و با زبانش يارىمان كند و در ركاب ما با دستانش با دشمنانمان بجنگد، او در بهشت با ما و در درجه ما خواهد بود و كسى كه ما را به دلش دوست داشته و با زبانش ما را يارى كند و در ركاب ما با دشمنانمان جنگ نكند، او از آن كه گفتيم دو درجه پائينتر خواهد بود و هر كه ما را به دلش دوست داشته و با زبان و دستش يارى نكند، او در بهشت خواهد بود. و هر كه ما را به دلش