٢- انس بن محمّد ابو مالك از پدرش از امام رضا ٧ و او از پدرانش نقل مى‌كند كه على بن ابى طالب ٧ گفت: پيامبر خدا ٦ در وصيّتى به من فرمود: يا على، براى زنان نماز جمعه و جماعت نيست و نه اذان و نه اقامه و نه عيادت مريض و نه تشييع جنازه و نه هروله (دويدن) ميان صفا و مروه و نه دست زدن به حجر الاسود و نه سر تراشيدن و نه مباشرت در امر قضاوت، و با آنان مشورت نشود و آنان ذبح نكنند مگر در حال ناچارى و (در احرام حج) تلبيه را بلند نگويد و در قبرستان نايستد و خواستگارى را نشود و مباشرت در امر ازدواج نكند و از خانه شوهرش بدون اجازه او خارج نشود و اگر بدون اجازه او خارج شود، خداوند و جبرئيل و ميكائيل او را لعنت كند، و از خانه شوهرش چيزى را نبخشد مگر با اجازه او و شب را روز نكند در حالى كه شوهرش به او خشمناك است، هر چند كه در حق او ستم كند.

نوزده مسأله‌اى كه امام صادق ٧ در مجلس منصور از طبيب هندى پرسيد و او ندانست و امام خود پاسخ داد

٣- ربيع حاجب منصور گفت: روزى امام جعفر بن محمد الصّادق ٧ در مجلس منصور حاضر بود در حالى كه طبيبى از هند نزد وى بود و كتابهاى طبّى را قرائت مى‌كرد، و امام صادق ٧ موقع قرائت او ساكت مى‌نشست، وقتى قرائت او تمام شد به امام گفت: اى ابو عبد اللَّه، آيا از آن علمى كه با من است چيزى مى‌خواهى؟ فرمود: نه، چون آنچه نزد من است از آنچه نزد توست بهتر است، گفت: آن چيست؟ فرمود: من طبيعت گرم را با سردى و طبيعت سرد را با گرمى و طبيعت تر را با خشكى و طبيعت خشك را با ترى مداوا مى‌كنم و در همه موارد كار را به خداوند واگذار مى‌كنم، و آنچه را كه پيامبرش فرموده به كار مى‌گيرم.

و مى‌دانم كه معده، خانه بيمارى است و پرهيز كردن، اصل درمان است و بدن را به آنچه عادت كرده عادت مى‌دهم. هندى گفت: آيا طبّ غير از اينهاست؟ امام فرمود: آيا گمان مى‌كنى كه من از كتابهاى طبّى اخذ كرده‌ام؟ گفت: آرى، فرمود: نه، به خدا سوگند كه آن را جز از خدا اخذ نكرده‌ام، به من بگو كه آيا تو به طب داناترى يا من؟ گفت: من.