دشمن داشته و با زبانش و دستش بر عليه ما ضرر رساند، او با دشمن ما در آتش خواهد بود و هر كه ما را به دلش دشمن داشته و با زبانش بر ما ضرر بزند او در دوزخ خواهد بود و هر كه ما را به دلش دشمن داشته و به ما با زبان و دستش ضرر نزند او در آتش خواهد بود، به راستى كه بهشتيان به خانه‌هاى شيعيان ما مى‌نگرند؛ همان گونه كه آدمى به ستارگان آسمان مى‌نگرد.

هر گاه از سوره‌هاى تسبيح‌دار كه در اواخر قرآن است خوانديد، بگوييد: «پاك و منزّه است خداى والا»، و هر گاه آيه «به راستى كه خدا و فرشتگانش بر پيامبر صلوات مى‌فرستند» را خوانديد، پس بر او صلوات بفرستيد؛ چه در نماز باشيد يا در غير آن.

در بدن چيزى كه از چشم كمتر شكر خدا كند نيست، پس هر چه او مى‌خواهد به او ندهيد؛ مبادا شما را از ياد خدا غافل سازد. آنگاه كه سوره «تين» را خوانديد در آخرش بگوييد: «و ما بر اين امر از گواهان هستيم.» وقتى خوانديد: «بگوييد به خدا ايمان آورديم» بگوييد: «به خدا ايمان آورديم تا برسيد به مسلمون.» هنگامى كه بنده‌اى در تشهد در دو ركعت آخرى در حال نشسته بگويد: «گواهى مى‌دهم كه معبودى جز خدايى كه شريكى ندارد نيست و گواهى مى‌دهم كه محمّد بنده و فرستاده خداست و به راستى كه قيامت فرا رسنده است و ترديدى در آن نيست و خداوند آنچه را كه در گورهاست بر مى‌انگيزاند»، آنگاه اگر حدثى از او سر زد نمازش به پايان رسيده است. خداوند به چيزى كه سخت‌تر از پياده رفتن به خانه‌اش باشد، پرستش نشده است. خير را در سم و گردن شتران به هنگام آمد و رفتشان بخواهيد. اين كه نبيذ سقايه ناميده شده، به اين جهت است كه پيامبر خدا ٦ دستور داد كشمش را كه از طائف براى حضرتش آورده بودند، بخيسانند و در حوض زمزم بريزند كه آبش تلخ بود و حضرت مى‌خواست تلخى آن بشكند، پس اگر آب كشمش كهنه شد از آن نياشاميد. هنگامى كه مرد برهنه شود شيطان به او نگريسته و طمع مى‌كند، پس خود را بپوشانيد، مرد نبايد لباس خود را از رانش دور كرده و در ميان گروهى بنشيند. كسى كه چيزى را كه بوى آزار دهنده دارد بخورد (مثل سير يا پياز) نبايستى به مسجد نزديك شود. مرد بايستى در سجده نماز واجب قسمت اخير بدن خود را بلند كند. هر گاه يكى از شما بخواهد غسل كند، بايستى از دو بازوى خود آغاز كرده و آنها را بشويد، هنگامى كه نماز خواندى بايستى خودت قرائت و تكبير و تسبيح را بشنوى، و آنگاه كه از نماز فارغ شدى به سمت راست خود برگردان.

از دنيا توشه بگير كه بهترين توشه‌اى كه از آن برمى‌گيرى پارسايى است. از بنى اسرائيل دو امّت گم شدند: يكى در دريا و ديگرى در خشكى، پس به چيزى كه‌