فرمود: آنها سيزده گروهند. فيل و خرس و خوك و ميمون و مار ماهى و سوسمار و خفّاش و كرم سياه و عقرب و عنكبوت و خرگوش و سهيل و زهره. گفته شد: يا رسول اللَّه، سبب مسخ آنان چه بود؟ فرمود: امّا فيل مرد لواط كارى بود كه خشك و تر را رها نمى‌كرد، و امّا خرس مرد ابنه‌اى بود كه مردها را به سوى خود مى‌خواند، و امّا خوك‌ها قومى از نصارى بودند كه از پروردگارشان خواستند كه غذايى براى آنان بفرستد و چون بر آنان فرستاده شد، بيشتر در كفر باقى ماندند و بيشتر تكذيب نمودند.

و امّا ميمون‌ها قومى بودند كه روز شنبه از حدّ خود تجاوز كردند، و امّا مار ماهى مرد ديّوثى بود كه مردان را به سوى همسر خود دعوت مى‌كرد، و امّا سوسمار عرب باديه‌نشينى بود كه با عصاى خود از حجّاج دزدى مى‌كرد، و امّا خفّاش مردى بود كه ميوه‌ها را از بالاى درختان خرما مى‌دزديد، و امّا كرم سياه سخن‌چين بود و ميان دوستان جدايى مى‌انداخت. و امّا عقرب مرد عيبجويى بود كه كسى از زبان او سالم نمى‌ماند، و امّا عنكبوت زنى بود كه به شوهرش خيانت مى‌كرد، و امّا خرگوش زنى بود كه از حيض و مانند آن غسل نمى‌كرد، و امّا سهيل در يمن مأمور باج و خراج بود، و امّا زهره زنى نصرانى و همسر بعضى از پادشاهان بنى اسرائيل بود و همو بود كه هاروت و ماروت را فريب داد و نام او ناهيل بود كه مردم به او ناهيد مى‌گويند.

مصنف اين كتاب مى‌گويد: مردم در باره زهره و سهيل اشتباه مى‌كنند و مى‌گويند كه آنها دو ستاره‌اند، در حالى كه چنين نيست. بلكه آنها دو حيوان از حيوانات دريايى هستند كه با نامهاى دو ستاره در آسمان ناميده شده‌اند، همان گونه كه چندين برج در آسمان به نامهاى حيوانات زمين ناميده شده‌اند، مانند: «حمل بره» و «ثور گاو» و «سرطان خرچنگ» و «عقرب» و «حوت ماهى» و «جدى بزغاله» و اين چنين است زهره و سهيل. علّت اينكه مردم در آنها اشتباه مى‌كنند، آن است كه اين دو حيوان دريايى ديده نمى‌شوند؛ چون آنها در درياى گرداگرد دنيا هستند و هيچ كشتى به آنها دسترسى ندارد و نمى‌توان چاره‌اى انديشيد. نمى‌شود كه خداوند گنهكاران را به صورت نورهاى روشنى بخش مسخ كند كه در بيابان و دريا با نور آنها راهيابى مى‌شود و آنگاه خدا آنها را براى هميشه در آسمان و زمين نگه دارد، در حالى كه مسخ‌شده‌ها بيش از سه روز نماندند و مردند و نسلشان نماند.

و اين حيواناتى كه اكنون مسوخ ناميده مى‌شوند، نام مستعار و مجازى براى آنهاست و آنها به شكل مسخ‌شده‌هايى هستند كه خداوند گروهى را به سبب معصيت به آن شكل مسخ نموده و نعمت‌هايى را كه داشتند تغيير داد و خداوند خوردن گوشت آنها را حرام كرد تا از آنها استفاده نشود و عقوبت آنها كوچك شمرده نشود. اين حكايت از ابو الحسن محمد بن جعفر به من نقل شده است.

حد بلوغ پسر بچه، سيزده تا چهارده سال است‌

٣- عبد اللَّه بن سنان از امام صادق ٧ نقل مى‌كند كه پدرم از آن حضرت پرسيد- و