٤٥- سماعة بن مهران گفت: من و ابو بصير و محمد بن عمران غلام امام باقر ٧ در خانه او بوديم كه محمد بن عمران گفت: از امام صادق ٧ شنيدم كه فرمود: ما دوازده نفر الهام‌گيرنده هستيم، ابو بصير گفت: به خدا سوگند كه آن را از امام صادق ٧ شنيده‌ام و يك يا دو بار او را سوگند داد و او سوگند خورد كه شنيده است، پس ابو بصير گفت: ولى من آن را از امام باقر ٧ شنيده‌ام.

٤٦- تميم بن بهلول مى‌گويد: از عبد اللَّه بن ابى الهذيل از امامت پرسيدم و اينكه امامت در چه كسى است و علامت كسى كه مقام امامت را دارد چيست؟ گفت:

راهنماى اين امر و حجّت بر مؤمنان و قائم به امور مسلمانان و ناطق به قرآن و عالم به احكام، همان برادر پيامبر خدا و جانشين او بر امتش و وصىّ او بر آنان و ولىّ اوست كه نسبت به او به منزله هارون از موسى بود و كسى كه پيروى از او به گفته خداوند:

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، خدا را اطاعت كنيد و پيامبر او و كسانى از شما را كه صاحبان امرند اطاعت كنيد.» واجب است و اوست كه به اين سخن خدا توصيف شده: «همانا ولىّ شما خداوند و پيامبرش و كسانى هستند كه نماز را بر پاى دارند و زكات را مى‌پردازند، در حالى كه در ركوع هستند.» و اوست كه ولايت با اوست و در روز غدير خم امامت او اثبات شد با سخن پيامبر كه از جانب خدا بود: «آيا من به شما از خودتان اولى‌تر نيستم؟ گفتند: آرى، فرمود: «هر كس را كه من مولاى او هستم على ٧ نيز مولاى اوست، خداوندا، هر كس را كه على را دوست بدارد دوست بدار، و هر كس را كه على را دشمن بدارد دشمن بدار، و هر كس را كه على را يارى كند، يارى كن، و هر كس را كه على را خوار بدارد خوار كن.» يعنى على بن ابى طالب ٧ كه امير مؤمنان و پيشواى پرهيزكاران و رهبر پيشانى سفيدان و بهترين وصى‌ها و نيكوترين همه مردم پس از پيامبر خدا ٦ است و پس از وى حسن بن على سپس حسين بن على، دو نوه پيامبر و دو پسر بهترين همه زنان، سپس على بن الحسين، سپس محمد بن على، سپس جعفر بن محمد، سپس موسى بن جعفر، سپس على بن موسى، سپس محمد بن على، سپس على بن محمد، سپس حسن بن على، سپس پسر حسن كه تا امروز (امامت آنها) يكى پس از ديگرى ادامه دارد و آنان خاندان پيامبر و شناخته‌شدگان به وصايت و امامت هستند.