روزه‌هايى كه گيرنده آن اختيار دارد عبارتند از: روزه روز جمعه، پنجشنبه، دوشنبه، روزه ايام بيض، روزه شش روز از ماه شوال پس از ماه رمضان، روزه روز عرفه، عاشورا. در همه اين موارد مكلّف اختيار دارد اگر خواست روزه مى‌گيرد و اگر خواست افطار مى‌كند. روزه اذن عبارتست از: اين كه زن نمى‌تواند بدون اجازه همسرش روزه مستحبى بگيرد. برده نمى‌تواند بدون اجازه آقاى خود روزه مستحبى بگيرد. و ميهمان نمى‌تواند بدون اجازه ميزبانش روزه مستحبى بگيرد. پيامبر خدا ٦ فرمود:

«هر كس ميهمان گروهى شد نمى‌تواند بدون اجازه آنان روزه (مستحبى) بگيرد.» روزه تأديب عبارتست از: (روزه بچه‌اى نزديك بلوغ) آنگاه كه نوجوان به سن بلوغ نزديك شد وادارش مى‌كنند تا روزه بگيرد تا ادب شود و اين روزه واجب نيست و همچنين كسى كه به جهتى از اول روز افطار كرده چون نيرو پيدا كند وادار مى‌شود كه باقى مانده روز را به عنوان تأديب امساك كند و اين واجب نيست. و همچنين مسافرى كه از آغاز روز، افطار نموده، آنگاه كه به نزد خانواده‌اش رسيد وادار مى‌شود كه به عنوان تأديب- نه واجب- باقى مانده روز را امساك كند. روزه اباحه عبارتست از اين كه هر كه از روى فراموشى چيزى خورده يا نوشيده يا بدون عمد قى كرده باشد خداوند آن را به او مباح نموده و روزه‌اش كافى است. در مورد روزه در سفر و در حال بيمارى اهل سنّت اختلاف نظر دارند، گروهى گويند: مى‌تواند روزه بگيرد، گروه ديگرى گويند: نمى‌تواند روزه بگيرد، گروه سوّم مى‌گويند: اگر خواست روزه مى‌گيرد و اگر خواست افطار مى‌كند. ولى ما مى‌گوييم: در هر دو صورت بايستى افطار كند و اگر در سفر يا در حال بيمارى روزه گيرد، بايد قضاى آن را نيز بگيرد. چرا كه خداوند متعال مى‌فرمايد: «هر كدام از شما بيمار يا در سفر باشد بايستى به همان تعداد در روزهاى ديگر روزه بگيرد.»[١]

كسى كه پيش از خود به چهل تن از برادرانش دعا كند آنگاه به خود دعا كند

٣- جمعى از اصحاب، از امام صادق ٧ نقل كرده‌اند كه فرمود: كسى كه در دعا چهل نفر از برادرانش را مقدّم داشته و براى آنان دعا كند آنگاه براى خود دعا نمايد، دعايش در مورد آنان و خودش مورد پذيرش قرار مى‌گيرد.

[١] سوره بقره، آيه ١٨٧.