داشت، كافر با آن مؤمن مهربانى مى‌كرد، مؤمن دوست مى‌داشت كه كافر مسلمان شود و همواره اسلام را نزد وى جلوه مى‌داد و محبت آن را به كافر القا مى‌كرد، تا اينكه كافر مسلمان شد و صبحدم مؤمن به سراغ او رفت و او را از منزل بيرون برد و با او به مسجد رفت تا نماز صبح را به جماعت بخوانند، چون نماز خوانده شد به او گفت:

بهتر است كه بنشينيم و تا طلوع آفتاب خدا را ياد كنيم، او نشست، پس به او گفت: بهتر است كه تو قرآن ياد بگيرى تا ظهر شود و امروز را روزه بگيرى او نشست و روزه گرفت، تا اينكه نماز ظهر و عصر را خواندند، مؤمن گفت: بهتر است كه صبر كنى تا نماز مغرب و عشا را هم بخوانيم، پس نشست و نماز مغرب و عشاء را هم خواند، سپس برخاستند در حالى كه به پايان طاقت خود رسيده بود و مرد مؤمن چيزى را كه از توانايى او بيرون بود به او تحميل كرده بود، چون صبح ديگر فرا رسيد باز در خانه‌اش آمد و مى‌خواست همان كار ديروز را انجام دهد. در زد و گفت: بيرون شو كه به مسجد برويم، او پاسخ داد كه از من درگذر اين دين سخت است و من طاقت آن را ندارم.

(امام پس از ذكر اين داستان ادامه داد:) پس شما با آنان سخت نگيريد. آيا نمى‌دانى كه حكومت بنى اميه با شمشير و خشونت و جور بود ولى حكومت ما با مهربانى و دلجويى و وقار و تقيّه و خوش برخوردى و پرهيزگارى و كوشش بود، پس شما مردم را به دين خود و راهى كه در آن هستيد، راغب سازيد.

خداوند به پيامبر خود هفت خصلت داد

٣٦- حسن بن عبد الله از پدرانش از جدّش امام حسن مجتبى ٧ در يك حديث طولانى نقل مى‌كند كه فرمود: گروهى از يهود نزد پيامبر خدا ٦ آمدند و دانشمندترين آنها از پيامبر چيزهايى را پرسيد، از جمله اينكه گفت: به من خبر بده از هفت خصلتى كه خداوند در ميان پيامبران به تو و در ميان امت‌ها به امت تو داده است، فرمود: خداوند به من سوره فاتحة الكتاب و اذان و جماعت در مسجد و در روز جمعه و نماز بر مرده‌ها و بلند خواندن سه نماز (صبح و مغرب و عشاء) و رخصت بر امتم به هنگام بيمارى و مسافرت و شفاعت به گناهكاران امتم را داده است.

يهودى گفت: راست گفتى يا محمد! پاداش كسى كه فاتحة الكتاب را بخواند چيست؟ فرمود: هر كس فاتحة الكتاب را بخواند، به تعداد هر آيه‌اى كه از آسمان نازل شده است پاداش مى‌دهد، و امّا اذان، مؤذن‌هاى امت من با پيامبران و راستگويان شهدا و صالحان محشور مى‌شوند.

و امّا جماعت، صف‌هاى امت من در زمين مانند صف‌هاى فرشتگان در آسمان‌