كبريائه علما و شهودا بهمين قياس ساحت ربوبى نيز يگانه محبوب على الاطلاق محبت و علاقه قلبى رسول محب و حبيب را پذيرفته و او را بمقامى پذيرفت كه ادنى از حريم كبريائى است.

در آن مقام قدس آيا زمان و لوازم آن از قبيل بدن و سايه نصيب و پرتوى داشته و يا اينكه حريم كبريائى منزه از غواشى است در سوره اسراء تفسير انوار درخشان باختصار بآن اشاره شده است.

و نيز محتمل است كه جمله ما احب راجع بساحت ربوبى باشد كه از نور عظمت و پرتو كبريائى خود را آنچه شايسته مقام عبوديت رسول است افاضه فرمود و او را بحريم ادنى پذيرفت فاتخذ حبيبا آنچنان كه احدى را بدان مقام نخواهد پذيرفت.

قوله تعالى‌ لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ بيان آنست كه هرگز نيروى واهمه و يا خيال و يا شهود قلبى احدى بر حريم قدس ربوبى احاطه نخواهد يافت بلكه فقط پرتوى از عظمت و كبريائى او نصيب رسول صادع شده است و قلب تابان او را فرا گرفته نور بصيرت و شهود و محبت قلبى او تا ابد تابيده است.

و برحسب آيه كريمه‌ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ نُورُهُمْ يَسْعى‌ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنا أَتْمِمْ لَنا نُورَنا وَ اغْفِرْ لَنا استفاده مى‌شود كه در عالم قيامت كه عالم شهود است زياده بر تصور بر قدرت ادراك اهل ايمان و شهود عظمت ساحت كبريائى آنان افزايش يابد و در باره هر يك از اهل ايمان و بتناسب قدرت ايمان و شهود هر يك زياده و بحد كمال برسد شاهد آنست كه فيوضات مقام ربوبى اهل ايمان را هر لحظه در همه عوالم بطور تجدد فيوضات فرا خواهد گرفت بخصوص در قيامت كه بدن خود كفا بود و حجاب رفيق‌تر و پيوسته روان در تكامل خواهد بود و در عالم قيامت از شهود عظمت زياده فناء و ربط محض خود را خواهند يافت و غايت شهود و درك مقام حضور است كه (فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ‌