در مورد ارواح قدسيه تعبير بكلمه‌ أَلْقاها إِلى‌ مَرْيَمَ‌ شده شاهد آنست كه تفاوت بسيار است ميان اين دو قسم روح قدس رسول و ارواح ساير افراد كه دميدن بآن گفته شده است.

گفته شد كه روح هنگام تعلق بجنين قوه محض ادراكى بوده بدون اينكه صورت و فعليت داشته باشد و در اثر ارتباط با جهان خارج بتدريج از طريق حواس ظاهرى و قواى درونى او نيز استفاده خواهد نمود از جمله نيروى متخيله كه پيوسته از موجودات خارجى صورت احساسى اخذ نموده در درون خود صورت آن را ايجاد مى‌نمايد و اين صورت از طريق درك و يا حلول و حصولى و ارتسامى نخواهد بود بلكه بطور حضورى و نيروى متخيله واجد آن صورت خيالى است از نظر اينكه صورت را در درون خود ايجاد نموده و آفريده است و پس از مختصر و لحظه غفلت چنانچه بدان وجود خيالى توجه نمايد صورت خيالى ديگرى خواهد بود كه بطور تجدد امثال بدان صورت توجه نموده است.

و هم چنين قوه و نيروى عاقله و تعقل هر چه را بيابد و بحقيقتى از حقايق آگاه شود و صورت اعتقادى آن را در روح بصورت تصديق ايجاد خواهد نمود بر اين اساس نيروى احساس و تخيل و تعقل متحد با محسوس و صورت خيالى و امر معقول خواهد بود و هر يك از سه نيرو گر چه ضد يك ديگرند و پيوسته نيرو با صورت مربوطه متحد خواهند بود يعنى در مرتبه مورد نيروى احساسى با محسوس و هم چنين نيروى متخيله و نيروى عاقله و تعقل با صورت خيالى و مطلب معقول متحد خواهند بود و هر سه مورد مخلوق روح بوده و روح و روان بدان صورت آفريده شده متحد خواهد بود از اين نظر محسوسات و صورتهاى خيالى و مطلب معقول از شئون روح بوده و بمنزله صورت و فعليت روح خواهد بود هم چنين حركات و افعال اختيارى و ملكات اكتسابى بشر از شئون روح و فعليت و كمال او بشمار مى‌آيد و همه از شئون وجودى روح و صورت كمال و رشد او معرفى مى‌شود.