مسأله ١٤- برخلاف هدى حج در حال اختيار كه در صورت نيافتن ده روز روزه جايگزينش بود، اين هدى كه در حال اضطرار است ظاهراً بدلى ندارد، گرچه برحسب بعضى از روايات بايد روزه‌اى بگيرد كه ظاهراً يك روز هم كافى باشد.

پس اگر نه هدى و نه قيمتش برايش مقدور و ميسور نيست معلوم نيست بتواند با حلق تنها از احرام خارج شود، مگر در صورت ناچارى كه اگر ممكن است تبديل به عمره مفرده كرده تكميلش كند، و اگر اين هم ممكن نيست و هرگز اميد رفع عذر تا آخر وقت ندارد بعيد نيست فقط با حلق و يك روز روزه از احرام خارج شود و به شرط آنكه قبل از محصور شدن: گرفتار يا بيمار شدن محرم شده باشد.

مسأله ١٥- برحسب اطلاق بدوى آيه «حصر» اين حكم اعم از اين است كه تتمه اعمالش ركن باشد يا نه، قابل نيابت باشد يا نه، امكان نائب گرفتن داشته باشد يا نه، ولى با اندك تأملى مى‌فهميم چنان اطلاقى در كار نيست، زيرا «فإن احصرتم» يعنى اگر از تكميل حج يا عمره بسته و معذور شديد، و ظاهراً در صورت صحت و امكان نيابت حصرى در كار نيست كه بايستى نائب بگيرد، در غير وقوفين كه نيابت صحيح است، بيتوته منى هم كه نيابت‌بردار نيست ساقط است، پس قدر مسلم از «حصر» اين است كه پيش از دو وقوف باشد كه اگر از بقيه اعمال ممنوع شد آنچه نيابت‌بردار است بايستى نائب بگيرد و آنچه نيابت‌بردار نيست ساقط است، و با اين ترتيبات پس از فرستادن هديش با