در احاديث بسيارى هم هست كه حاجى حق ندارد چيزى از قربانى را به غير فقير بدهد و تقسيم قربانى هم برحسب دو آيه و رواياتى چند چنان‌كه خواهد آمد اين تقسيم دوگانه: «تو و فقير» است نه سه‌گانه: حاجى و دوستان غيرفقيرش و فقراء.

و روى هم رفته چنان مى‌نمايد كه همه قربانى به جز مقدارى كه خودت و خانواده‌ات همان روز مى‌خوريد، همه‌اش در انحصار فقر است، چنان‌كه اخبار متعدده‌اى درباره تقسيم رسول الله (ص) دارد كه «تكه‌اى از هر شتر بگيريد و جمعاً بپزيد و بخوريد» و معقول نيست كه مقصود ثلث هر شتر باشد، كه مثلًا شصت و شش كه قربانى خود آن حضرت بود گوشت بيست و دو شترش كه ثلث است به مصرف خوراك يك روز خاندان پيمبر برسد!

در بسيارى احاديث نيز آمده كه سابقاً در زمان رسول الله (ص) ممنوع بود پس از سه روز گوشت قربانى‌ها را از منى بيرون ببرند، زيرا گوشت كم و فقرا زياد بودند، اما بعداً كه گوشت زياد و فقرا كم شدند بايستى اضافه گوشت‌ها را به مصرف ساير فقرا از منى بيرون برند، و در خبر است بيشتر كسانى كه در حجه الوداع همراه رسول الله (ص) رفتند پيادگان بودند: يعنى گرسنگان و پابرهنگان، و به همين جهت هم آن حضرت به اميرالمؤمنين (ع) دستور دادند شصت و شش شتر برايشان قربانى كند، آيا براى اسراف بيشتر؟ هرگز! بلكه چون قربانى‌ها براى انبوه جمعيت بينوايان مسلمان كافى نبود.

اكنون فقرائى كه با هر سختى و بدبختى خود را به سرزمين منى رسانيده‌اند به اندازه امكان از اين گوشت‌ها استفاده مى‌كنند، ولى آنان كه نتوانسته‌اند حج بيايند، يا حتى از مكه نتوانسته‌اند به منى بيايند، آيا اينان كه بيش از نود درصد بينوايانند