احرام تو را از تو مى‌كند، عريانت مى‌كند، از دورن به «لباس التقوى» و از برون به «پارچ سفيد» مى پوشاندت، تو را با نخستين گام: دورى از خودت، آماده دوّمين گام: نزديكى به خدايت مى‌كند، كه تا خود را از خود نكنى، كارى درقرب به خدا نكنى، و اين محرمات احرام تو را از ياد توى دروغين مى‌برد، و به ياد توى راستين مى آورد.

در ميقات نماز احرام را نيز بگزار، باشد كه شالود نمازهاى آينده‌ات گردد، كه نمازهاى پيشينت هيچ و نمازهاى آينده‌ات نماز است، كه توىِ محرم اكنون محرمى! دگرآن را گم كرده و او را پيدا كرده اى، پس اين نماز هم تجربه است و هم ترجم، و براى نمازهاى آينده‌ات پيامى است، هر قيام و قعودش، هر ركوع و سجودش، پيام و پيمانى است نوين كه از اين پس خودم همه‌ام كارهايم: همه‌اش تنها براى توست و ديگر هيچ ... حركاتى است پر از اشارات و بركات.

و إحرام خود مدرسه‌اى است كه بر چهار پاى مثبت: ميقات لباس احرام نيت لبيك، و بيست و چهار پاى منفى: محرمات احرام بنياد شده، پس مدرس احرام داراى بيست و هشت كلاس است كه هر يك را نكات و شروطى در فقه اسرار و فقه احكام است و اكنون:

ميقات:

جايگاه و پايگاه احرام وقت معين حج يا عمره، كه اسم مكان و هم زمان است و شامل هر دوى زمان مكان احرام.

ميقات مكانى در اختصاص إحرام حج و عمره است كه در مكان هاى مخصوص بايستى انجام شود، و زمانيش شامل تمامى مناسك اين هر دو است، و يا بهتر كه مناسك حج و عمره داراى دو گونه ميقات است: هر دو در مكان و زمان خاص انجام مى‌شود.