درسهايى از فقه سياسى اسلام: اسرار، مناسك، ادله حج - صادقى تهرانى، محمد - الصفحة ١٢٨
اكنون اگر عمل مفرد است طبعاً نيت همان واجب است، و اگر مركب است از اجزائى چند، طبعاً نيت مجموعه عمل از آغاز به طور مجمل و يكجا لازم است.
مثلًا نماز را نيت مىكنيد، يعنى مجموعه مركب از تكبيره الاحرام حمد سوره ركوع سجود تشهد سلام را به طور اجمال به عنوان فلان نماز نيت مىكنيد و روى همين قصد تكبيره الاحرام مىگوئيد و سپس بقيه واجبات و مستحبات نماز را به ترتيب انجام مىدهيد، آيا در هر يك هر يك اعمال نماز نيز اضافه بر نيت اولى نيت جداگانه مىكنيد كه: تكبيره الاحرام مىگويم قربه الى الل- حمد مىخوانيم ... سوره و ... انجام مىدهم قربه الى الله؟ هرگز، كه اين خود تكرارى است بىمعنى و چه بسا خندهآور! نه بلكه به دنبال همان نيت مجموعِ كارهاى نماز را يكى پس از ديگرى انجام مىدهيد.
حج و عمره نيز چنان است، كه هر يك هر يك اعمالش نيت جداگانه نمىخواهد، همان عمره مفرده يا تمتع يا حج از هر قسمتش را كه در آغاز نيت كرديد، همه اعمالش را بر همان اساس انجام دهيد كافى است كه مثلًا «عمره مفرده انجام مىدهم قربه الى الله» و ديگر هيچ، مگر شروع به اعمالش كه اوّل احرام است، و شما كه اكنون لباس احرام به تن دارى، در ميقات هم هستى، نيت احرام را هم در ضمن نيت عمره مفرده كردهاى، فقط لبيكها مانده كه با گفتن آنها محرمى، خود احرام نيت جداگانهاى نمىخواهد، چنانكه طواف و نمازيش، سعى و تقصيرش، طواف نساء و نمازش اينها نيز نيتهاى جداگانهاى ندارد، تنها همين اندازه كه اين اعمال را بر مبناى نيت مجموعه عمل انجام دهى كافيست، فقط بدانى چه مىكنى كافى است، چنانكه در احاديث مناسك حج و